பிப்ரவரி 24, 2021, 11:43 மணி புதன்கிழமை
More

    சிறுகதை: விடுதலை…! விடுதலை…!

    Home இலக்கியம் கதைகள் சிறுகதை: விடுதலை…! விடுதலை…!

    சிறுகதை: விடுதலை…! விடுதலை…!

    தினமும் நான் அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தை ஒரு தடவை சுற்றிப் பார்த்து விடுவது வழக்கம்.

    courtallam monkeys 4
    courtallam monkeys 4

    தினமும் நான் அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தை ஒரு தடவை சுற்றிப் பார்த்து விடுவது வழக்கம்.

    அன்றும் அப்படித்தான்… கொல்லையின் மத்தியில் இருந்த மாமரத்தில் நிறைய பிஞ்சுகள், கொத்துக் கொத்தாய். இந்த ஆண்டு மாம்பழமே வாங்க வேண்டாம் போலிருக்கிறதே! என் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ள என் மனைவியையும் உரத்துக் கூப்பிட்டேன்.

    “வித்யா! மாமரத்தைப் பார்த்தாயா?”

    அடுக்களையிலிருந்து கைகளைப் புடவைத் தலைப்பில் துடைத்த வண்ணம் வந்தாள் வித்யா.

    “ஆகா! பார்த்தேனே, நூறு, இருநூறு காயாவது இருக்கும். இதுவாவது போன வருஷம் மாதிரி உதிர்ந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும்” என்றாள்.

    அப்போதுதான் மரத்தின் கீழே கிடந்த காய்ந்த குச்சிகளைப் பார்த்தேன்.

    “அட! இது எங்கேயிருந்து வந்தது? நேற்றுத் தானே வேலைக்காரியை விட்டுப் பெருக்கச் சொன்னேன்.?

    அண்ணாந்து பார்த்த போது புரிந்து போயிற்று.

    மரத்தில் பறவைக் கூடு ஒன்று பெரிதாய்க் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தது.

    “இப்பத்தான் ஞாபகம் வருது. ரெண்டு காக்கா இங்க கத்திட்டே இருந்தது. அதுதான் கட்டுது போலிருக்கு” என்றாள் வித்யா.

    போன வருடம் காக்கை கூடு ஒன்று மாமரத்தில் கட்டப்பட்டதும், அதிலிருந்த இரண்டு காக்கைகளும் மூன்று குஞ்சுகளைப் போட்டு, ஒன்று கொல்லைப் பக்கமிருந்த பிரேம்குமார் வீட்டு மாடியில் இறந்து கிடந்ததும், பின் அந்த காக்கை குடும்பம் பறந்து போனதும் நினைவுக்கு வந்தன.

    ஆனால் கூடு மட்டும் அப்படியே இருந்தது.

    அந்த கூட்டைத்தான் இப்போது இந்த இரண்டு காக்கைகளும் புனருத்தாரணம் செய்து கொண்டிருந்தன.

    “காய்ந்த இந்த சிறு குச்சிகளை அப்புறப்படுத்தி விட வேண்டும். கிஷோர் வந்தால் காலில் குத்திக் கொள்வான்” என்று ஒரு நிமிஷம் நினைத்தேன். ஆனால் பின் அங்கேயே சுவரோரம் எடுத்துப் போட்டுவிட்டு வந்தேன்.

    பாவம். காக்கைகள். எங்கேயிருந்து பொறுக்கி வந்தனவோ? இருக்கட்டும். தேவையானால் எடுத்துக் கொள்ளும். வித்யாவிடமும் சொல்லிவைத்தேன். அவற்றை வேலைக்காரி தூக்கி எறியாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்படி.

    விளையாட்டு மைதானத்திலிருந்து கையில் பேட்டும் பந்துமாக வந்தான் கிஷோர். நாலாவது படிக்கிறான். அவனைக் கொல்லைப் புறம் அழைத்துச் சென்று காக்கைக் கூட்டைக் காண்பித்தேன்.

    “அப்பா! இது போன வருஷம் வந்த அதே காக்கா தானாப்பா?” என்று கேட்டான் குழந்தை.

    “எனக்கு என்னடா தெரியும்? அதுவாகவும் இருக்கலாம். வேறாகவும் இருக்கலாம்”.

    “அப்ப, வேறே காக்காயா இருந்தா, பழைய காக்காய்க்கு ரெண்ட் கொடுக்குமாப்பா?” என்று கேட்டான் கிஷோர்.

    எனக்கு சிரிப்பு வந்தது.

    நினைத்துப் பார்த்தேன். என்ன கொடுக்கும்? இரண்டு தவளைகளோ எலியோ கொடுக்குமா?

    இதைச் சொன்ன போது கிஷோரும் சிரித்தான். இந்த விஷயத்தை தன் நண்பர்களிடம் எல்லாம் சொல்லப் போவதாகச் சொன்னான்.

    அடுத்தடுத்துக் காக்கை கூட்டின் வளர்ச்சியைப் பொறுத்து அவனுக்கு தினமும் நண்பர்களிடம் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள் அதிகமாயின.

    தினமும் மரத்தடியில் குச்சிகள் விழுந்த வண்ணம் இருந்தனவே தவிர, அவற்றைக் காக்கைகள் எடுத்துக் கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.

    கீழே உதிரும் மாம்பிஞ்சுக்ளைப பொறுக்கும் போ