ஒருமுறை சுவாமி விவேகானந்தர் இன்றைய ராஜஸ்தானில் ஆல்வார் மன்னரை சந்தித்தார். சிலை வழிபாட்டை கேலி செய்யும் முயற்சியில் மன்னர் சுவாமிஜியிடம், “சிலை வழிபாட்டில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஒருவர் கல், மரம், உலோகம் ஆகியவற்றை எவ்வாறு வணங்க முடியும்? மக்கள் மாயையில் இருக்கிறார்கள், நேரத்தை வீணடிக்கிறார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்!”.
சுவாமிஜி சிரித்தார். சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த ராஜாவின் படத்தை கீழே எடுக்கும்படி அவர் ராஜாவின் உதவியாளரிடம் கேட்டார். குழப்பமாக இருந்தாலும், உதவியாளர் அவ்வாறு செய்தார்.
பின்னர் சுவாமிஜி, “படத்தில் துப்புமாறு கூறினார் உதவியாளர் அதிர்ச்சியடைந்து இருவரையும் பார்த்தார். சுவாமி மீண்டும் மீண்டும் கூற மன்னர் மீண்டும் மீண்டும் ஒவ்வொரு முறையும் கடுமையாக மாறினார். ராஜா கோபத்தைப் பார்த்து, உதவியாளர் நடுங்க ஆரம்பித்தார். கடைசியாக, “நான் இதை எப்படி துப்ப முடியும்? இந்த படம் எங்கள் அன்பான மற்றும் மரியாதைக்குரிய ராஜாவின் சித்திரம்!” என்று கூக்குரலிட்டார்.
பின்னர் சுவாமிஜி அவரிடம், “ராஜா உங்களுக்கு முன்னால் நேரில் அமர்ந்திருக்கிறார். இந்த படம் வெறும் காகிதமாகும் – அது பேசவோ, கேட்கவோ, சிந்திக்கவோ, நகரவோ இல்லை. ஆனால் இன்னும் நீங்கள் துப்பவில்லை, ஏனென்றால் அதில் உங்கள் ராஜாவின் நிழலைக் காண்கிறீர்கள், அதன் மீது துப்புவது ராஜாவின் மீது துப்புவது போன்றது. ” மன்னர் சுவாமிஜியைப் பார்த்து வணங்கினார், அவர் எதைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை தெளிவாக புரிந்துகொண்டார்.
இது சிலை வழிபாட்டின் சாராம்சம். கடவுள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார், ஆனால் மக்கள் அவரிடம் பிரார்த்தனை செய்ய விரும்புகிறார்கள், உதவி கேட்கிறார்கள், உணவு வழங்குகிறார்கள், கதைகளைச் சொல்ல வேண்டும், அவரை குளிப்பாட்டுகிறார்கள், அவருடன் விளையாடுவார்கள், அவர்கள் வாழ்க்கையில் என்ன செய்கிறார்கள் என்று விரும்புகிறார்கள்.
மனிதனைப் போன்ற ஒரு சிலையை உருவாக்குவது கடவுளின் உருவத்தை ஒரு துணை, வழிகாட்டி, நண்பர், பாதுகாவலர், கொடுப்பவர், சக மனிதர் மற்றும் பலவற்றை உருவாக்குகிறது. ஒரு சிலை என்பது ஒரு உறுதியான பிரதிநிதித்துவம் ஆகும், அங்கு அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடிப்பார்கள்.
நான் ஒரு சிலையின் கண்களைப் பார்க்கும்போது, நான் கல்லையோ உலோகத்தையோ பார்க்கவில்லை, ஆனால் மற்றொரு ஜோடி கண்கள் என்னை அன்பாகப் பார்த்து, புன்னகைக்கின்றன.
