சிருங்கேரியுடனான எனது தொடர்பு
நேற்றைய தொடர்ச்சி
எனது தந்தை நீண்ட காலமாக மதச்சார்பற்ற வாழ்க்கையிலிருந்து ஓய்வு பெற்று புனிதமான ஆணைகளைப் பெற வேண்டும் என்ற தீவிர ஆசையில் இருந்தார், ஆனால் பல்வேறு காரணங்களால் அது தாமதமாகவோ அல்லது தடையாகவோ இருந்தது.
1921 இல் அது மிகவும் தீவிரமடைந்தது, அவர் உடனடியாக சன்னியாசத்தை எடுக்க முடிவு செய்தார். ஆனால் அவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலரின் அன்பான வேண்டுகோளின் காரணமாக, அவரை சிருங்கேரிக்குச் சென்று, ஆச்சார்யாள் முடிவைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்ய முடிந்தது.
அதன்படி அவர் அங்கு சென்று தன்னை முழுவதுமாக ஆச்சார்யாள் வசம் ஒப்படைத்தார். ஆற்றின் தெற்குக் கரையில் உள்ள ஆச்சார்யாள் இல்லத்திற்கு அருகில் அவருக்கு ஒரு அறை வழங்கப்பட்டது, அங்கு அவர் தனது அபிசேகங்களையும் பூஜைகளையும் அமைதியாகச் செய்து, படிப்பைத் தொடரவும் ஓய்வெடுக்கவும் முடியும்.
அவர் தனது உணவை மடத்திலேயே எடுத்துச் செல்லும்படி கூறினார். உண்மையான சந்நியாச வாழ்க்கையின் தகுதிகள், கடமைகள் மற்றும் பொறுப்புகள் ஆகியவற்றை விவரிக்கும் அனைத்து இலக்கியங்களையும் ஆச்சார்யாள் தனது வாசிப்புக்காக வழங்கினார்,
இதனால் அவர் அந்த ஆசிரமத்தின் தாக்கங்களை முழுமையாக அறிந்து கொண்டார். அவர் தினசரி வகுப்புகளில் கலந்து கொண்டார், அதில் ஆச்சார்யாள் கீதையை விளக்கினார்.
அவர் பரிசுத்த உத்தரவுகளை எடுப்பதற்கு முன், அவர் தகுதிகாண் மற்றும் தயாரிப்புக் காலத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆச்சாரியாள் தெளிவாகக் குறிக்கிறார். அதாவது, சந்நியாசம் என்பது எளிதான காரியம் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருக்கக்கூடாது, அதன் கனமான பொறுப்புகளை அவருக்கு உணர்த்த வேண்டும். இந்த பூர்வாங்க பயிற்சியின் பயனையும் ஆழமாக உணர்ந்தார்.
அவர் எனக்கு எழுதும் அளவுக்கு அன்பாக இருந்தார்.
இங்குள்ள ஆச்சார்யாள் பாதத்தின் கீழ் நான் எவ்வளவு அதிகமாகப் படிக்கிறேனோ, கற்றுக்கொள்கிறேனோ, அவ்வளவு அதிகமாக சன்னியாச வாழ்க்கையில் நுழைவது பற்றிய எனது பார்வை உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.
திரு.ஏ.கே அவர்களுக்கு என் நன்றிகள். என்னை இங்கு வரச் செய்ததற்கு சுந்தரம் அய்யருக்கும் உங்களுக்கும் எல்லையே இல்லை.”
தொடரும்..
