சிருங்கேரியுடனான எனது தொடர்பு
நேற்றைய தொடர்ச்சி
ஒரு நாள் மாலையில், ஆச்சார்யாள், “உங்கள் தந்தை ஒரு சன்னியாசியின் கடமைகளைப் பற்றிய தொடர்புடைய இலக்கியங்களை அவர்களுடன் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதற்காக நான் அவருக்குக் கொடுத்துள்ளேன்.
அதைக் கவனமாகப் படித்த பிறகும், அவர் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார். அந்த கடமைகளை சரியாக நிறைவேற்றும் அவரது சொந்த திறமையால், அவருக்கு என் சம்மதத்தை வழங்குவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை.
ஆர்.கே.: அவருடைய நம்பிக்கையில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவருடைய குடும்பம் பெரியது; மற்ற குழந்தைகளும் கல்வி கற்க வேண்டும் மற்றும் வேலை வழங்க வேண்டும் மற்றும் திருமணம் செய்ய வேண்டும். இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை இன்னும் அவர் நிறைவேற்ற வேண்டியிருக்கும் போது, குடும்பத்தை சந்தோசத்தில் விட்டுவிட்டு சந்நியாசத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது முறையா? இந்த சந்தேகம் என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறது.
ஆ: அவர் தனது குடும்பத்தை இந்த நிலையில் விட்டுச் சென்றதற்கு யார் பொறுப்பு?
ஆர்.கே.: ஆச்சார்யாள் கேள்வி எனக்குப் புரியவில்லை. நிச்சயமாக அவர் பொறுப்பு.
ஆ: அவசியம் இல்லை. அவ்வாறு வழங்காமல் குடும்பத்தை விட்டு பிரிந்தாலும், நீங்கள் பார்த்துக் கொள்ள இருப்பதால், குடும்பத்திற்கு எந்த சிரமமும் ஏற்படாது என்று அவர் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார். அவர் சன்னியாசி ஆக வேண்டும் என்ற நம்பிக்கைக்கு நீங்கள் மட்டுமே காரணம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது, மேலும் அவருடைய எல்லா பொறுப்புகளையும் நீங்கள் சுமக்க வேண்டும். கடவுளின் ஆசீர்வாதத்துடன், அவற்றை நிறைவேற்றுவதில் உங்களுக்கு எந்த சிரமமும் இருக்காது.
தொடரும்..
