உணரப்பட்ட ஆன்மா.
மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், ஆச்சார்யாளிடம் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு மருத்துவர், அவர் பெரும்பாலும் இரவுகளில் தூக்கமில்லாமல் இருப்பதை அறிந்து, ஒரு மாத்திரையை பாலில் கரைத்தார்; அன்றிரவு ஆச்சார்யாள் அயர்ந்து தூங்கினார்.
விழித்தவுடன், ஆச்சார்யாள் சிறிது நேரம் யோசித்து, டாக்டரை வரவழைத்தார், மருத்துவர் தான் செய்ததை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும், அன்பால் மட்டுமே செய்ததால் மன்னிப்புக்காக பிரார்த்தனை செய்தார்.
ஆச்சார்யாள் கூறினார். “சாதாரண மறதி போதாதா? இதை பெரிய அளவில் வைத்திருப்பது அவசியமா? தயவு செய்து இனி இதுபோல் செய்யாதீர்கள்.”
மற்றொரு மருத்துவர், ஆச்சார்யாள் சரியாக உணவு உண்பதில்லை என்பதை அறிந்து, திருமகளின் பாலில் சில மருந்துகளை கலந்து கொடுத்தார். அடுத்த நாள், அவரது புனிதர் பசியை உணர்ந்தார், டாக்டரை அழைத்து என்ன நடந்தது என்பதை அறிந்து கொண்டார்.
“நான் பசியை போக்க முயலும் போது, நீங்கள் எனக்கு அதிக பசிக்கு மருந்து கொடுக்கிறீர்கள். இனிமேல் செய்யாதே”
இதனால் எந்த மருத்துவரும் தம்மிடம் தலையிட ஆச்சார்யாள் அனுமதிக்கவில்லை. அவரது உடல் மெலிந்தாலும், அது ஆரோக்கியமற்றதாக இருந்ததில்லை.
தினசரி அபிசேகமும் பூஜையும் அவருக்கு இல்லை. குளியல், சாப்பாடு கூட ஒழுங்காக இல்லை. வேலையாட்கள் அவரைத் தொந்தரவு செய்யாமல் நண்பகல் வேளையில் அவருடைய அறையில் சிறிது உணவை வைப்பார்கள்.
அவர் உலகிற்கு விழித்திருக்க வாய்ப்பிருந்தால், அவர் அதிலிருந்து சிறிது எடுத்துக் கொள்ளலாம்; இல்லையெனில் அது தீண்டப்படாமல் இருக்கும். வேலைக்காரர்கள் மீண்டும் மாலையில் வந்து பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு இரவில் ஒரு கோப்பை பாலுடன் திரும்புவார்கள்; இதுவும் மறுநாள் காலை வரை தீண்டப்படாமல் இருந்திருக்கலாம்.
இவ்விதமாக பல நாட்கள் அவர் திடமான அல்லது திரவ உணவுகளை உட்கொள்ளாமலேயே கழிந்தது. இந்த நிலையில், தூக்கமும் அவருக்குத் தெரியாது. உணவு மற்றும் தூக்கமின்மை, உடல் பராமரிப்பிற்கு இரண்டு அத்தியாவசியத் தேவைகள், அது மெலிந்ததாகத் தோன்றும், ஆனால் அவரது எப்போதும் பிரகாசிக்கும் முகத்தின் பிரகாசம் பெரிதும் அதிகரித்திருக்கும்.
தொடரும்…
