சிருங்கேரியுடனான எனது தொடர்பு
நேற்றைய தொடர்ச்சி
பின்னாளில் நான் அவரைச் சந்தித்தபோது, அவர் கீதையின் விளக்கத்தைக் கேட்டபோது, அந்தப் புனித நூலைப் பற்றிய தனது சொந்த புரிதல் மிகவும் அபூரணமானது என்பதையும், அவர் பல கருத்துக்களைக் கற்றுக் கொள்ளாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதையும் உணர்ந்ததாக அவர் என்னிடம் கூறினார்.
அவர் முன்பு மகிழ்ந்தார். அவர் அங்கே தங்கியிருந்தபோது, நான் சிருங்கேரிக்குப் போனேன். எனக்கு சமைப்பதற்கு ஒரு வேலைக்காரனை நான் அழைத்துச் சென்றிருந்ததாலும், அந்த வேலைக்காரன் என் தந்தைக்கு நன்கு தெரிந்தவர் என்பதாலும், என்னுடன் உணவு உண்ணும்படி நான் அவரிடம் கேட்டுக் கொண்டேன், ஆனால் அவர் வழக்கம் போல் கணிதத்தில் குழப்பம் விளைவிப்பதாகக் கூறி அதற்கு மறுத்துவிட்டார்.
அவருடைய இந்த அணுகுமுறையைப் பார்க்க எனக்கு கொஞ்சம் வருத்தமாக இருந்தது, அவர் இன்னும் புனிதமான உத்தரவை எடுக்காத அளவுக்கு அவர் என்னுடன் சாப்பிடுவதில் எந்த தவறும் இல்லை என்று நான் உணர்ந்தேன், ஆனால் இது அவருடன் அல்லது அதைப் பற்றி நான் விவாதிக்கக்கூடிய ஒரு விஷயம் அல்ல.
நான் யாரிடமும் புகார் செய்யலாம். நான் அங்கு வந்தவுடன், நானும் என் தந்தையும் ஆச்சார்யாளிடம் சென்று அவர் முன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினோம். எனது நலன் மற்றும் பயணம் பற்றிய சில ஆரம்ப விசாரணைகளுக்குப் பிறகு, ஆச்சார்யாள் என் தந்தையிடம் திரும்பி, “இப்போது கிருஷ்ணன் வந்திருக்கிறார், அவருடன் உங்கள் உணவை நீங்கள் சாப்பிட வேண்டும்.” இந்த உறுதியான உத்தரவு என்னையும் என் தந்தையையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது.
அதற்கு என் தந்தை “அது அவசியமில்லை. நான் வழக்கம் போல் எனது உணவை மடத்திலேயே சாப்பிடுவேன்” என்று பதிலளித்தார். ஆச்சார்யாள் புன்னகைத்து “அவர் இல்லாத நேரத்தில் உங்களுக்கு உணவளிப்பது முறையானது, இப்போது அவர் வந்ததால், மடம் உங்களுக்கு உணவளிக்காது” என்றார்.
என் தந்தை சற்றே தயக்கத்துடன் இந்தத் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டு நான் அங்கு தங்கியிருந்த காலம் முழுவதும் என்னுடன் உணவருந்தினார்.
தொடரும்..
