ஒருவனுக்குச் சர்க்கரை மிகவும் படித்த பண்டமாக இருக்கலாம். இன்னொருவனுக்கு அது பிடித்திருந்தாலும் கூட, சர்க்கரை வியாதி வந்துவிட்டால் அதை அவன் தொடவே மாட்டான். “
இவ்வளவு நாட்கள் சர்க்கரை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தீர்களே, ஏன் இப்பொழுது மட்டும் சர்க்கரை சாப்பிடுவதில்லை ? என்று கேட்டால், “இப்பொழுது எனக்கு வியாதி வந்திருக்கிறது. அதனால் நான் சர்க்கரையை சாப்பிட மாட்டேன் “ என்று அவன் கூறுவான்.
மருந்து என்ற கசப்பான ஒரு பொருளை நாமெல்லாம் “வேண்டாம், வேண்டாம் “ என்று சாதாரண சமயங்களில் ஒதுக்கித் தள்ளிக் கொண்டிருப்போம். ஆனால் வியாதி வந்த காலத்தில், “முதலில் மருந்தைக் கொண்டு வாருங்கள் “ என்று நாமே கேட்டு வாங்கி சாப்பிடுவோம்.
அப்போது நாம் முன்பு பிரியம் வைக்காத பொருளிலும் பிரியத்தைக் காட்டுவோம். ஆகவே ஒரே பொருள் எல்லா காலத்திலும் பிரியமாகவோ அப்ரியமாகவோ இருப்பதில்லை.
