நேற்றைய பதிவு தொடர்ச்சி
- ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள வேலைக்காரன் அவரது தென்னிந்தியப் பயணத்தின் போது ஒரு கிராமத்தில் தங்கியிருந்தபோது, ஸ்ரீ சாஸ்திரிகள், ஒரு இரவு, நள்ளிரவைத் தாண்டியிருந்தாலும், ஆச்சார்யாள் அறையில் ஒரு பிரகாசமான விளக்கு எரிவதைக் கண்டார்.
- அவர் உடனடியாக அங்கு சென்று, சில புத்தகங்களைப் படிப்பதைக் கண்டார்.
- சாஸ்திரி: ஏன் இந்த இரவு நேரத்தில் இந்த வாசிப்பு?
- ஆ: சுற்றுப்பயணத்தின் போது, வேறு எப்போது படிக்க நேரம் கிடைக்கும்?
- சாஸ்திரி: நீங்கள் இதுவரை படித்தது போதும்.
- ஆ: இது எனக்கு போதுமானதாகத் தோன்ற வேண்டும்.
- சாஸ்திரி: போதாதென்று தோன்றினால், சிருங்கேரிக்குத் திரும்பிய பிறகு படிப்பைத் தொடரலாம்.
- ஆ: அதுவரை நாம் வாழ்வோம் என்பதற்கு ஏதாவது உத்தரவாதம் உண்டா?
- சாஸ்திரி: இதுபோன்ற கேள்விகளைக் கேட்பது முறையல்ல. நீங்கள் ஒரு சாதாரண சந்நியாசியாக இருந்தால், உங்களிடம் மன்றாடுவதில் எனக்கு அக்கறை இல்லை. நீங்கள் சிருங்கேரி பீடத்தின் ஆச்சார்யராக மிகவும் பொறுப்பான பதவியை வகிக்கிறீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
- ஆ: நான் இருந்தால் என்ன?
- சாஸ்திரி: ஏன்? நீங்கள் இந்த பதவியில் இருக்கும் வரை, உங்கள் உடல் சீடர்களின் சொத்து, அதை நீங்கள் விரும்பியபடி கஷ்டப்படுத்துவது முறையல்ல.
- ஆ: அப்படியா?
- சாஸ்திரி: நிச்சயமாக அப்படித்தான்.
- ஆ.: (புன்னகையுடன்) இப்போது சீடர்களின் ஆசை என்ன?
- சாஸ்திரி: நீங்கள் இப்போது ஓய்வெடுக்க வேண்டும். ஆ: அது செய்யப்பட வேண்டும். உடனே புத்தகத்தை மூடிவிட்டு ஓய்வெடுத்தார். எந்த ஒரு சாதாரண மனிதனும் வெளியில் இருந்து இந்த உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால்,
- ஸ்ரீ சாஸ்திரி ஆச்சார்யாளை தானே ஆள்கிறார் என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்படும். இந்த உரையாடலுக்குப் பின்னால் இருந்த பாசத்தின் ஆழத்தை மிகச் சிலரே புரிந்துகொண்டு பாராட்ட முடியும். தொடரும்…
