தனிமை
ஆச்சார்யாள்: நீங்கள் தவறாக நினைக்கிறீர்கள். என்னுடன் உரையாட முற்படுபவர்கள் பெரும்பாலும் எனக்கு விருப்பமில்லாத விஷயங்களில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்.
மேலும் எனக்கு ஆர்வமுள்ள விஷயங்களில் அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை. அவர்களுக்கு நேர்காணல் வழங்குவதன் மூலம் என்ன நோக்கத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?
கே: அப்படி இருக்கலாம். ஆனால் இன்னும் சிலர் ஆச்சார்யாள் இடம் இருந்து உண்மையாக வழிகாட்டுதலை நாடுகின்றனர்.
ஆச்சார்யாள்: என்னிடம் உதவி தேடுங்கள்! ஏன், ஒரு டாக்டராகவும், மாந்திரீகமாகவும் என்னுடைய உதவியை அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இதற்காகவா இந்த பெரிய ஸ்தாபனம் பெரிய ஆச்சாரியாரால் நிறுவப்பட்டது?
கே: ஆன்மிக வழிகாட்டுதலுக்காக உமது திருமாலை அணுகுவதற்கு ஏங்குபவர்கள் சிலர் ஆனால் அந்த வாய்ப்பை மறுத்ததற்காக பெரும் வருந்துகிறார்கள்.
ஆச்சார்யாள்: அவர்கள் உண்மையிலேயே மற்றும் உண்மையாக என் வழிகாட்டுதலுக்காக ஏங்கினால், அவர்கள் என்னை அணுக முடியாததாகத் தோன்றினாலும், அவர்கள் என்னைத் திணிப்பார்கள்; (மற்றும் அவரது குணாதிசயமான புன்னகையுடன் அவர் மேலும் கூறினார்) நீங்கள் செய்ததைப் போலவே.
நான் இதை ஒரு குறிப்பாகவும் வெற்றியாகவும் எடுத்துக் கொண்டேன், மேலும் இந்த விஷயத்தைத் தொடர்வது சரியானதாகக் கருதவில்லை. ஆச்சார்யாளின் நிலைப்பாடு சாதாரண சாமானியரின் நிலைப்பாட்டிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது, அவரை தொந்தரவு செய்ய முயல்வது உண்மையில் அசுத்தமானது.
மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில் நான் ஆச்சார்யாள் தனியாக அமர்ந்திருந்த அறைக்குள் நுழைய நேர்ந்தது. ஒரு சிறிய சைகைக்குப் பிறகு என்னை உட்காரச் சொன்னார், ஆச்சார்யாள் மீண்டும் அமைதியாகி, சுமார் இருபது நிமிடங்கள் அதில் தொடர்ந்தார்.
அந்த காலகட்டத்தில் நான் அனுபவித்த மற்றும் அனுபவித்த அமைதி மற்றும் மேன்மை ஒருபோதும் போதுமான அளவு வெளிப்படுத்த முடியாது. ஆச்சார்யாள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை மினுமினுப்பதைக் கவனித்தேன் என்று எண்ணி நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.
“நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?” என்று கேட்டார். நான் இயல்பாகவே “ஆச்சார்யாள் விரும்பினால்” என்று பதிலளித்தேன்.
அப்போது அவர் கூறினார், “ஒரு எண்ணம் அதைத் தொந்தரவு செய்தபோது நான் பூரண அமைதியுடன் இருந்தேன்.
நீங்கள் என் அருகில் அமர்ந்திருப்பதை உணர்ந்தேன், ஒருவேளை நான் பேசுவேன் என்று எதிர்பார்த்திருக்கலாம். உங்கள் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டுமானால், நான் பேச வேண்டும் என்ற எண்ணத்திற்கு இது என்னை இட்டுச் சென்றது. ‘பேச’ என்பது ஒரு பொருள் தேவைப்படும் வினைச்சொல் என்பதை நான் உடனடியாக நினைவு கூர்ந்தேன்.
அப்படியென்றால் ஒரு பொருளைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் இல்லையெனில் பேச்சு இருக்காது என்று நினைத்தேன். பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து பொருட்களும் உண்மை மற்றும் பொய் ஆகிய இரண்டு வகைகளில் ஒன்று என்பதை நான் நினைவு கூர்ந்தேன்.
உண்மை என்பது பிரம்மம், பொய்யானது உருவ உலகம். எனவே இந்த இரண்டில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பேச வேண்டும். ஆனால், வேதாந்தம், எல்லாப் பேச்சுகளுக்கும், எல்லா எண்ணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது,
சத்தியமான பிரம்மம் என்று தெளிவற்ற வார்த்தைகளில் அறிவித்திருக்கிறது. எனவே பிரம்மன் பேசும் பொருளாக இல்லை. இதனால் உலகம் பேசுவதற்கு மட்டுமே இருந்தது. ஆனால் உலகத்தைப் பொறுத்தவரை, வேதாந்தம் அது அநிர்வச்சனீயா அல்லது வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாதது என்பதை சமமாக வலியுறுத்தியது. எனவே உலகமும் பேச்சுக்கு ஏற்ற பொருளாக கேள்விக்கு இடமில்லாதது போல் தோன்றியது.
மூன்றாவது நிறுவனம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. எனவே பேச்சுக்கு ஏற்ற பொருள் எதுவும் இல்லை. ஒரு பொருளின் தேவைக்காக, பேச்சு இருக்க முடியாது. நான் இந்த முடிவுக்கு வந்தபோது, நான் எங்கிருந்து ஆரம்பித்தேனோ அங்கேயே திரும்பி வந்துவிட்டேன் என்பதையும், இந்த எண்ணங்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்ய நான் அனுமதித்திருக்க வேண்டியதில்லை என்பதையும் உணர்ந்தேன்.
டோல்கேட்டைத் தவிர்ப்பதற்காக பைபாத்கள் வழியாக வண்டியை ஓட்டிச் சென்ற வண்டிக்காரனின் உதாரணம், விடியற்காலையில் அதற்கு முன்னால் இருப்பதைக் கண்டேன். இந்த வீணான சிந்தனைக்காக நான் என்னைப் பார்த்து சிரித்தேன், நீங்கள் மேலே பார்த்தீர்கள்.”
தொடரும்..
