தனிமை
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு மீண்டும் மௌனமானார். புத்தகங்களிலிருந்து நான் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய எதையும் விட இது நடைமுறை வேதாந்தத்தில் எனக்கு ஒரு பாடமாக இருந்தது. அவரது புனிதர் அமைதியாக இருக்கிறார் என்றும், அவர் மௌனத்தைக் கலைப்பார் என்ற தெளிவற்ற நம்பிக்கையை நான் அறியாமலேயே நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்பதை நான் நன்கு உணர்ந்தேன்.
ஆச்சார்யாளை சாதாரண உலக நிலைக்கு கொண்டு வருவதற்கு நான்தான் சுயநினைவற்ற காரணம் என்பதை அதே நேரத்தில் உணர்ந்தேன். நான் உடனடியாக எழுந்து விடைபெற்றேன். ஆச்சார்யாள் ஒரு உயர்ந்த கோளத்தில் களிகூரும்போது, ஆசாரம் என்ற ஒரு விஷயமாக மட்டும் அவர் நம்மைக் கவனித்துக்கொள்வது அவதூறு அல்லவா?
நமது குருவின் மீதான பக்திக்கு, அவரைத் தொந்தரவு செய்யவோ, அவரை நம் நிலைக்கு இழுத்துச் செல்லவோ கூடாது என்பதை நாம் எப்போதும் உணர்வதில்லை.
அவர் தனது உதடுகளைத் திறந்து, பேசும் ஆசீர்வாதங்களையோ அல்லது ஆலோசனைகளையோ வழங்க வேண்டிய அவசியமின்றி அவரைச் சுற்றி மகிழ்ச்சியையும் அமைதியையும் பரப்புவதற்கு அவரது உன்னதமான இருப்பு போதுமானது.
“எல்லா உயிர்களுக்கும் எது இரவு, அங்கே பார்ப்பான் விழித்திருக்கிறான்; உயிர்கள் எங்கே விழித்திருக்கிறதோ, அதுவே காணும் முனிவருக்கு இரவு” (கீதை II, 69) என்று இறைவன் பார்ப்பனரைப் பற்றி நன்றாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.
எனவே, ஆச்சார்யாளை நமது சாதாரண தரநிலைகள் எதையும் வைத்து மதிப்பிடுவது அர்த்தமற்றது. வகைப்படுத்துவதற்கான அனைத்து முயற்சிகளையும் அவரது ஆளுமை குழப்பமடையச் செய்தது,
ஏனெனில் அவர் ஒரு தனித்துவமான வகுப்பில் இருந்தார் சாதாரண உலக வாழ்க்கையின் இயல்பான தரத்தால் மதிப்பிடப்பட்டால், அவர் சில சமயங்களில் மிகவும் அசாதாரணமானவராகவும், விசித்திரமானவராகவும் அல்லது பைத்தியக்காரராகவும் தோன்றியிருக்கலாம்.
ஸ்ரீ ஹஸ்தாமலகாச்சாரியார் “நீங்கள் யார்?” என்று பெரிய மாஸ்டர் அவரிடம் கேள்வி கேட்கும் வரை எல்லா தோற்றங்களுக்கும் ஒரு துருவியாகவே இருந்தார். அவர் சீடராக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகும், அவரது சக சீடர்கள் அவருடைய மதிப்பை உணரவில்லை. மாஸ்டர் அவர்களைச் சுட்டிக் காட்டினார், “பிரம்மசூத்திரங்கள் பற்றிய எனது விளக்கத்திற்கு ஹஸ்தமலகா ஒரு விளக்கத்தை மட்டும் எழுதினால், அது நிச்சயமாக ஒரு சிறந்த தயாரிப்பாக இருக்கும்.
ஆனால் அவரை அவரது ஆத்மிக் ரீசலேசனின் விமானத்திலிருந்து ஆசிரியராகக் கொண்டுவருவது கடினம்” என்று கூறினார். சீடன் தன்னை விட உயரமான விமானத்தில் இருந்ததாகக் கூறுகிறது.
ஸ்ரீ சதாசிவேந்திர சரஸ்வதி காவேரியின் கரையில், உலகத்தை மறந்து, ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல நடந்து கொண்டிருந்தார். சிலர் அவரது குரு ஸ்ரீ பரமசிவேந்திர சரஸ்வதியிடம் ஓடி வந்து இதைப் பற்றி சொன்னார்கள்.
குருவின் பதில் வருத்தத்தின் அழுகையாக இருந்தது “ஓ! இப்படிப்பட்ட பைத்தியக்காரத்தனம் என்னுடையதாக இருந்தால் நான் எப்படி விரும்புகிறேன்!” பழங்காலத்தைப் பார்ப்பவர்களால் பொறாமைப்படும் அத்தகைய வாழ்க்கை முறை சாதாரண உலக மக்களுக்கு அவசியமாக விசித்திரமாகத் தோன்ற வேண்டும்.
எனவே, ஒரே வரிசையில் பணிபுரியாத மற்றும் இதேபோன்ற அனுபவத்தைப் பெறாத எவரும் உண்மையில் ஆச்சார்யாளையோ அல்லது அவர் தன்னில் ஓய்வு பெற்றபோது அவருடைய வழிகளையும் வெளிப்பாடுகளையும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
தொடரும்..
