உணரப்பட்ட ஆன்மா.
இந்த யோசனையை அவர் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை ஆச்சார்யாளிடம் குறிப்பிட்டாலும், சிறிது நேரம் காத்திருக்குமாறு மட்டுமே ஆச்சார்யாள் கேட்டுக் கொண்டார். ஸ்ரீ சாஸ்திரி இந்த தொடர்ச்சியான தாமதத்தால் சற்றே பொறுமை இழந்தார், மேலும் 1923 இன் ஆரம்பத்தில் அவர் உடனடியாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.
அப்போது ஆச்சாரியாள் கூறினார். “தயவுசெய்து இன்னும் பத்து நாட்கள் காத்திருக்கவும். அதற்குப் பிறகும் நீங்கள் செல்ல விரும்பினால், நீங்கள் செல்லலாம்.” இந்த உரையாடலின் ஒரு வாரத்திற்குள், ஆச்சார்யாள் ஒரு அவதூத நிலையை அடைந்தார், அவர் அனைத்து உலக கவலைகளையும் அசைத்தார். அவர் தன்னை சரியாக உடை அணியவில்லை, கழுவுதல் அல்லது பூஜை செய்யவில்லை, முழுவதுமாக தனக்குள்ளேயே ஒதுங்கிக் கொண்டார், மேலும் உலகத்தை மறந்துவிட்டார்.
ஸ்ரீ சாஸ்திரிகள் மற்றும் அவருடன் நெருக்கமாகப் பழகிய மற்றவர்களால் கூட இந்த நிலை சாதாரணமானது அல்ல என்பதைத் தவிர நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஸ்ரீ சாஸ்திரிகள், திருமடத்தில் இருக்கும் போது மடத்தை விட்டு வெளியேற முடியாது என்றும், மடத்தின் பன்முகத்தன்மையை நடத்துவதற்குத் தகுதியானவர்கள் யாரும் இல்லாதபோதும், அவருடைய வார்த்தைகளின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்தார். மிகவும் தயக்கத்துடன் அவர் இன்னும் நல்ல காலம் வரை மடத்தில் தொடரும் யோசனையுடன் தன்னை சமரசம் செய்தார்.
அவரது அனைத்து செயல்களிலும் பழக்கவழக்கங்களிலும் ஆச்சார்யாள் இருந்ததால், மிகவும் அசாதாரண நிலைக்கு இந்த மாற்றம் யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருந்தது. தினசரி குளியல் மற்றும் தினசரி உணவில் வழக்கமான அடுப்பு இல்லை. நேரம் அவருடன் கணக்கிடப்படவில்லை மற்றும் உலக அல்லது ஆன்மீக நடத்தைக்கான சாதாரண விதிகள் அவருக்கு இல்லை. அவர் பல நாட்கள் ஒன்றாக குளியல், உணவு அல்லது தூக்கம் இல்லாமல் இருந்தார், ஆனால் வாழ்க்கையின் இந்த தேவைகளின் தேவைகள் அவரை சிறிதும் பாதிக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவர் எப்போதும் புத்துணர்ச்சியுடன் இருந்தார் மற்றும் அவரது முகம் எப்போதும் அமானுஷ்ய பொலிவுடன் இருந்தது. பலவீனத்தின் அறிகுறிகளைக் காண்பிக்கும். அவர் இந்த நிலையில் பல மாதங்கள் தொடர்ந்தார். வழக்கத்திற்கு மாறான இத்தகைய அனுபவத்திற்கு அந்நியர்களாக இருந்த சிலர்,
ஆச்சார்யாள் உண்மையில் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருப்பதாகவும், அவரது நிலை ஒருவித மனப் பிறழ்வு காரணமாக இருக்கலாம் என்றும் நினைக்கத் தொடங்கினர். உண்மையாக நம்பிய பக்தர்கள் இந்த “நோயை” மருந்தின் மூலமாகவோ அல்லது மந்திரத்தின் மூலமாகவோ “குணப்படுத்த” முயன்றனர்,
மேலும் அவர்களின் முயற்சிகள் பயனற்றது மட்டுமல்ல, மிகவும் விரும்பத்தகாதது என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்து கொண்டனர். தனக்குள்ளேயே ஓய்வுபெறும் காலகட்டங்களில் அவனது நடத்தை இயற்கையாகவே மற்ற நபர்களிடமிருந்து அவரைக் குறித்தது.
தொடரும்..
