காலடியிலிருந்து ஆச்சார்யாள் கடந்து சென்றார்
1927 ஆம் ஆண்டு சாதுர்மாஸ்யத்திற்காக திருச்சூர், பாலகாட் மற்றும் கோயம்புத்தூர் மைசூர் மாநிலத்தில் உள்ள நஞ்சன்கூடு வரை. அந்த ஆண்டின் இறுதியில் அவர் சிருங்கேரிக்குத் திரும்பினார்.
நான்கு வருட சுற்றுப்பயணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும் அவரை வரவேற்ற அற்புதமான மற்றும் அர்ப்பணிப்புள்ள வரவேற்பு மற்றும் அவருடன் தொடர்பு கொண்ட அனைவருக்கும் அவர் பொழிந்த தெய்வீக ஆசீர்வாதங்கள் அனைவரின் நினைவிலும் இன்னும் பசுமையாக உள்ளன.
அவருடன் தொடர்பு கொள்ளும் அதிர்ஷ்டம் பெற்றவர்களால் பெறப்பட்ட கணக்கிட முடியாத பலன்கள் பல. அவற்றை பட்டியலிடுவது சாத்தியமில்லை; எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தையோ அல்லது நபரையோ அவர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுவது கண்ணுக்குத் தெரியாதது. உயர்ந்தவர்களும் தாழ்ந்தவர்களும், பணக்காரர்களும், ஏழைகளும், கற்றவர்களும், அறியாதவர்களும், இந்துக்களும், கிறிஸ்தவர்களும், முகமதியர்களும், நம்பிக்கையற்றவர்களும், எல்லாரும் அவரிடமிருந்து ஒரே மாதிரியான உபசரிப்பைப் பெற்றனர்,
அவர்கள் அனைவரும் அவருடைய முன்னிலையிலிருந்து ஞானிகளாகவும் திரும்பினர். அவருடன் அவர்கள் வைத்திருக்கும் அதிர்ஷ்டம் பெற்ற சில நிமிட தொடர்புக்கு சிறந்தது. தம்முடைய பரிசுத்தத்தில் அவருக்கு ஒரு நேர்மையான நண்பரும் வழிகாட்டியும் இருப்பதை அவர் எளிய மனிதர்களுக்குக் கூட உணர்த்தினார்.
மனிதர்களில் பணக்காரர்களும், உலக வாழ்க்கையில் உயர் பதவியில் இருப்பவர்களும், அவருடைய பரிசுத்தத்தின் ஆன்மீகச் செல்வத்தின் முன், தங்கள் சிறுமையைக் கூர்ந்து உணர்ந்தனர்.
புலமைத் துறையில், அவர் கற்றலின் பல பிரிவுகளில் அனைத்து அறிஞர்களுக்கும் மேலாகத் தம்மைத் தலையையும் தோளையும் காட்டினார் மற்றும் அவர்களின் போற்றுதலையும் மரியாதையையும் கட்டளையிட்டார்,
மேலும் அவர்களில் மிகவும் கற்றவர்களும் இந்த கற்றல் சுரங்கத்தின் முன் பணிவாக உணர்ந்தனர். அவர் மந்திர சாஸ்திரங்களிலும் ஆகமங்களிலும் வல்லவராக இருந்தார், மேலும் தனிப்பட்ட வழிபாட்டுத் துறையில் அல்லது அவர் பார்வையிட்ட கோயில்களில் அவர் செய்த பரிந்துரைகள் மற்றும் திருத்தங்கள் பல. அவர் தனது யோகம் மற்றும் அதீத இயல்பான சக்திகளை தனது தபஸுக்குக் குறைவில்லாமல் விளையாட்டாகக் காட்டிய சம்பவங்கள் பல.
அவரது சுற்றுப்பயணத்தின் போது அல்லது மற்ற சந்தர்ப்பங்களில் நடந்த எண்ணற்ற சுவாரஸ்யமான மற்றும் போதனையான சம்பவங்களை இங்கே பதிவு செய்ய முடியாது. எனவே, சாதாரண வாசகனுக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய சில சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியில் என்னை அடைத்துக் கொள்ள முன்மொழிகிறேன்.
இந்த மும்முரமான சுற்றுப்பயணத்தின் அந்த நான்கு ஆண்டுகளிலும், ஆச்சார்யாள் ஒருபோதும் அந்தர்முகமாக மாறவில்லை அல்லது வெளி உலகத்தை மறந்திருக்கவில்லை என்பதை இங்கே குறிப்பிடலாம்.
பக்தர்களை ஆசிர்வதிக்க வேண்டும் என்ற குறிக்கோளுடன் அவர் சுற்றுப்பயணத்திற்கு வந்திருந்தபோது, அவர் தம்மில் ஓய்வு பெறுவதைத் தேர்ந்தெடுத்தால், அந்த நோக்கத்தை எவ்வாறு அடைய முடியும்? பக்தர்கள் பல்வேறு தரங்கள், தகுதிகள், குணாதிசயங்கள் மற்றும் இயல்புகளைக் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள், ஒவ்வொருவரும் அவரவர் குறிப்பிட்ட தரங்களுக்கு ஏற்ப வழிநடத்தப்பட வேண்டும், கற்பிக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் உதவ வேண்டும்.
அவருடன் தொடர்பு கொள்வதன் மூலம் அவர்கள் உண்மையிலேயே லாபம் ஈட்ட வேண்டுமானால், ஆச்சார்யாள் அந்தந்த நிலைகளுக்கு அவசியம் இறங்க வேண்டும். அதற்கேற்ப ஆச்சார்யாள் சுதந்திரமாக உலகத்துடன் கலந்து அனைவரையும் தன்னுடன் வீட்டில் இருப்பதை உணர வைத்தார்.
மனிதகுலத்தின் சாதாரண ஓட்டம் தனது சொந்த அதி-சாதாரண அனுபவங்களைப் புரிந்து கொள்ளவோ அல்லது பாராட்டவோ முடியாது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார், அதனால் அவரை “குணப்படுத்த” முயற்சித்தவர்கள் மீது எந்த வெறுப்பும் இல்லை. இந்த நிலையில் மைசூரில் நடந்த ஒரு சுவாரசியமான சம்பவத்தை கூறலாம்.
தொடரும்…
