ஒருமுறை திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட கிராமத்தில் உள்ள சீடர்களால் ஆச்சார்யாள் தங்கள் கிராமத்தில் உள்ள சிவன் கோயிலுக்குச் வருகை தருமாறு கேட்டுக் கொண்டார்,
குறிப்பாக சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு முன் அவரை தரிசிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கு சம்மதித்த அவர், அந்த கிராமம் தனது முகாமில் இருந்து சற்று தொலைவில் இருந்ததால் பயப்படாமல் அங்கு சென்றார்.
அப்போதுதான் கிராம மக்கள் சொன்னார்கள். “கோயிலில் பிரம்ம ராட்சசர் ஆவி இருப்பதாக நீண்ட நாட்களாக வதந்தி பரவி வருகிறது, அதனால்தான் சூரிய அஸ்தமனத்திற்கு முன் வருமாறு ஆச்சார்யாளை வேண்டினோம்.
அதில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் இருக்கலாம். உமது திருவருளால் அது கோவிலை விட்டு வெளியேறி தெருவில் ஓடியதை இப்போது காண்கிறோம். அதன் வழியில் வந்த ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான மனிதனை அது தாக்கியது.”
இனி பயப்படத் தேவையில்லை என்ற உறுதிமொழியைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி, கிராம மக்களை ஆசீர்வதித்து, தனது முகாமுக்குத் திரும்பினார்.
மந்திராக்ஷேட் அந்த நோக்கத்திற்காக மட்டுமே கொண்டு வரப்பட்டது அல்லது அவர் ஆவியை விரட்டவில்லை. அதில் அவரது உண்மையான மகத்துவம் இருந்தது.
மற்றொரு சிறிய கிராமத்தில் சிவன் கிழக்கு நோக்கியும், அம்பிகை தெற்கு நோக்கியும் கோவில் இருந்தது. ஒரு இரவு தாமதமாக ஆச்சார்யாள் அங்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.
இறைவனை வணங்கிவிட்டு, தேவியின் முன் உள்ள பிராகாரத்தினுள் நுழைந்து, கர்ப்பகிரகத்திற்குள் செல்லாமல், “தரிசனத்திற்குத் தடை உள்ளது” என்று குறிப்பிட்டார். அப்போது அங்கிருந்தவர்கள் போதிய வெளிச்சம் இல்லை என நினைத்து விளக்கு அருகில் சென்றனர்.
ஆச்சார்யாள், இல்லை. தேவிக்கு” என்றார். அவர்களால் அவருடைய அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை மற்றும் வெறுமையாக அவரைப் பார்த்தார்கள். “அம்மா தரிசனம் செய்யும் பாதையில் மட்டும் கோயிலின் வெளிப்புறச் சுவரில் கூட ஓட்டை போடுவது வழக்கம்.
இந்தக் கோயிலில் அப்படி ஒரு திறப்பு இல்லையா அல்லது அடைக்கப்பட்டிருக்கிறதா?” என்று விளக்கினார். அப்படி ஒரு திறப்பு இருந்ததாகவும், ஆனால் அருகில் விளையாடும் குழந்தைகளால் சேற்றை நிரப்பியதாகவும் தெரிய வந்தது. உடனே தடையை நீக்கி அம்மனை வழிபட்டார்.
தொடரும்…
