தங்கப் பல்லக்கில் அவரது திருமேனி ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்லப்படும்போது, அவரது தலையில் விலையுயர்ந்த கற்களால் ஆன கிரீடமும், அவர் அணிந்திருந்த காஷாய வஸ்திரத்தின் மேல் விலையுயர்ந்த எம்ப்ராய்டரி செய்யப்பட்ட பட்டுத் துணியும் அணிவிப்பது வழக்கம்.
ஒரு நாள் இதற்குப் பொறுப்பான வேலைக்காரன் அவர் மீது லேஸ் செய்யப்பட்ட துணியை வைத்தான், ஆனால் உள்ளே சரிகை வேலைகள், நூல்கள் வெளியே காட்டப்பட்டன. ஊர்வலம் வழக்கமான பிரமாண்டத்துடனும், உற்சாகத்துடனும் நடந்தது.
அது ஆச்சார்யாள் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு, இந்த அனைத்து அலங்காரங்களிலிருந்தும் ஆச்சார்யாளை விடுவிக்க உதவியாளர் வந்தபோது, அவர் ஆச்சார்யாள் உள்ளே துணியால் உடுத்தியிருப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டார்.
உதவியாளர்: உள்ளே உள்ள சரிகைப் பகுதியைக் கொண்டு உமது ஆச்சார்யாள் அலங்கரித்ததில் நான் என்ன முட்டாள்தனமாக இருந்தேன்?
ஆ: அந்த நேரத்திலும் நான் கவனித்தேன்.
உதவியாளர்: அப்படியானால், என் தவறை அப்போதும் உங்கள் திருவருளால் சுட்டிக் காட்டியிருக்க முடியாதா? நான் உடனே பரிகாரம் செய்திருக்கலாம்.
ஆ.: நான் ஏன் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும்? “இன்று இப்படி இருக்கட்டும்” என்று நினைத்தேன்.
விந்தை என்னவென்றால், ஊர்வலத்தைக் கண்ட ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களில் யாரும் இந்தத் தவறைக் கவனிக்கவில்லை; அவர்கள் ஒளியைப் பார்த்து ரசிக்க மட்டுமே கண்களைக் கொண்டிருந்தனர்
ஆச்சார்யாள் முகம் மற்றும் அவர் அணிந்திருந்த துணி அல்லது ஆபரணங்களுக்கு அவர்களைத் திருப்பவில்லை. உலகில் நடந்த எல்லா விஷயங்களிலும் ஆர்வமற்ற சாட்சியாக இருக்கும் ஆச்சார்யாள் அணுகுமுறையின் ஒரு எடுத்துக்காட்டு இது.
நான் சிருங்கேரிக்கு விஜயம் செய்தபோது, துங்கா நதியின் தென்கரையில் ஆச்சார்யாள் இல்லத்திற்கு மிக அருகில் உள்ள ஒரு கட்டிடத்தில் எனக்கு தங்குமிடம் வழங்கப்பட்டது.
ஒரு நாள் மாலை, ஆச்சார்யாள் இல்லத்தில் உள்ள கட்டுரைகளை அகற்றும் பணியில் மும்முரமாக இருந்த கணிதப் பணியாளர்களைக் கண்டேன். அவர் மற்ற வங்கிக்குச் செல்வதற்கு முன்பு அவருக்கு மரியாதை செலுத்தும் நோக்கத்துடன் நான் உடனடியாக அவரது அறைக்குச் சென்றேன்.
ஆர்.கே.: ஆச்சார்யாள் மற்ற வங்கிக்குச் செல்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியும்.
ஆ: ஆமாம். இன்று இரவு மழை பெய்ய வாய்ப்புள்ளதாக கூறப்படுகிறது. மழை பெய்தால் ஆற்றில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படும். வெள்ளம் வந்தால், மறுகரையில் உள்ள கடையில் இருந்து பூஜை பொருட்களை இங்கு கொண்டு வர சிரமமாக இருக்கும்.
எனவே இப்போதும் நாங்கள் வேறு பக்கம் செல்லலாம் என்றார்கள். நான் எங்கிருந்தாலும் பரவாயில்லை என்பதால், நான் எதிர்க்கவில்லை மற்றும் ஒப்புக்கொண்டேன். பெரும்பாலான கட்டுரைகள் மற்ற வங்கிக்கு அகற்றப்பட்டுள்ளன, நானும் விரைவில் தொடங்க வேண்டும்.
என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.
ஆ:. நான் அங்கு செல்வதால், நீங்கள் அங்கு வர வேண்டியதில்லை. நீங்கள் இருக்கும் இடத்தில் தங்கலாம். இன்று இரவு மழையோ வெள்ளமோ இருக்காது.
மாற்றத்தை பரிந்துரைத்த அதிகாரிக்கு அவர் இந்த உத்தரவாதத்தை அளித்திருக்கலாமே என்று ஒரு நொடி நினைத்தேன். “நான் எங்கிருந்தாலும் பரவாயில்லை” என்ற ஆச்சார்யாள் வார்த்தைகளில் ஏற்கனவே பதில் இருப்பதை நான் உடனடியாக உணர்ந்தேன்.
மழை பெய்யாது என்று அவர் அவரிடம் கூறியிருந்தால், அவர் இருந்த இடத்தில் தங்குவது ஆச்சார்யாள் விருப்பத்தை குறிக்கிறது அல்லவா?
மேலும், அந்த அதிகாரி, மழை பெய்யுமா என்று ஆச்சார்யாளிடம் கேட்காமல், அன்றிரவு மழை பெய்ய வாய்ப்பு இருப்பதாகக் கருதி, திருமாலைப் பணியமர்த்த பரிந்துரைத்தபோது, அவர் அந்த அதிகாரியுடன் முரண்படுவது அவசியமில்லை, எனவே அவர் நினைக்கவில்லை. எதிர்க்க வேண்டியது அவசியம்.
இந்த எளிய சம்பவத்திலிருந்து அவர் எவ்வளவு ஒதுங்கியிருந்தார் என்பதையும், நடந்த அனைத்திற்கும் ஆர்வமில்லாத சாட்சியாக இருந்து தன்னை எப்படி திருப்திப்படுத்தினார் என்பதையும் அறியலாம்.
இத்தகைய நிறமற்ற அலட்சிய மனப்பான்மையைக் கடைப்பிடிப்பது இந்த நாட்களில் மிகவும் கடினம், ஆனால் அது சாத்தியமற்ற நிலை அல்ல என்பதை அவரது வாழ்க்கையின் மூலம் ஆச்சார்யாள் நிரூபித்தார்.
தொடரும்…
