ஒருமுறை, சிருங்கேரியில் தங்கியிருந்த ஒரு பக்தர் , முழுமையாக பூத்ததாமரைகளை , ஆச்சார்யாளின் தாமரை பாதத்தில் ஒவ்வொன்றாக வைப்பதாக கற்பனை செய்தார். .
நரசிம்மவனத்திலிருந்து ஆச்சார்யாள் தொடங்கியதும், அவர் ஆற்றைக் கடக்கும்போது அதைத் தொடர்ந்ததும், அங்குள்ள கோயில்களைப் பார்வையிட்டதும், அவர் திரும்பி வரும்போது அதை முடித்ததும் என மன அர்ச்சனத்தைத் தொடங்கினார்.
அவரது வசிப்பிடமான சச்சிதானந்த விலாஸுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, அவர் பக்தரை நோக்கி திரும்பி, புன்னகைத்து, கம்பீரமாக உள்ளே சென்றார்.
அன்று மாலை, அவர் பக்தரை அழைத்தார். அவர் தனது கைகளில் சாரதாம்பாளின் உருவத்துடன் ஒரு வெள்ளி நாணயத்தை பிடித்து சில நிமிடங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டார்.
அவரது சாதாரண பிரகாசமான முகம் மிகவும் கம்பீரமாக தோன்றியது. பின்னர் அவர் நாணயத்தை ஆசீர்வதித்து மந்திர அக்க்ஷத்தை கொடுத்தார்.
பின்னர் 33 மற்றும் 34 வது ஆச்சார்யாள் அதிஷ்டான கட்டமைப்புக்குச் சென்று நாணயத்தை யஜ்னோபாவிதாவுடன் இணைத்தார்.
கிருஷ்ணசாமி ஐயர் (34 வது ஆச்சார்யாள் பற்றிய புத்தகங்களை எழுதியவர் மற்றும் சாம்யாசா ஸ்ரீ ஞானநந்த பாரதி என்று அழைக்கப்பட்டவர்) அவ்வாறு செய்வதைக் கவனித்து, ‘ ஏதாவது பாதபூஜை செய்தீர்களா? ‘இந்த பதக்கமானது அதைச் செய்பவர்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது,’ என்று அவர் மேலும் கூறினார்.
பக்தர், எந்த பாதபூஜையையும் முறையாக செய்யவில்லை என்று அவரிடம் கூறினார். காலையில் செய்த மன வழிபாட்டை அவரிடம் விவரித்தார். ‘
ஆம்,’ என்றார் சான்றோடு. “அந்த வழிபாட்டின் பலன்தான் இப்போது உங்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது. ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவில் உள்ளவர்களின் மனதில் வாழ்த்துக்களைத் தரக்கூடிய எங்கள் கடவுள் போன்ற குருவால் முடியாது, மனசிகா-பதபுஜா (மன பாதபுஜா) அவருடைய முன்னிலையில் நீங்கள் அவருக்குச் செய்தீர்களா? இதைத்தான் அவர் செய்திருக்கிறார். ”
