ஜகத்குரு ஸ்ரீ ஸ்ரீ அபிநவ வித்யா தீர்த்த மகாசன்னிதானத்தின் தீவிர பக்தர், அவர் ஒரு மாணவராக இருந்தபோது, திருவனந்தபுரத்தைச் சேர்ந்த ஸ்ரீ நீலகண்ட சாஸ்திரி என்ற சிறந்த அறிஞரின் பயிற்சியின் கீழ் இருப்பது அதிர்ஷ்டம்.
சாஸ்திரி மற்றும் இந்த பக்தர் வருடாந்திர annual Gaṇapati-vākyārtha-sadas.(-கணபதி- வாக்யார்த்த-சதா)க்களின் போது சிருங்கேரிக்கு விஜயம் செய்தனர். ஒருமுறை, இரவு சந்திரமௌலிஸ்வரர் பூஜைக்குப் பிறகு, ஜேஷ்ட மகாசன்னிதனம் சாஸ்திரியை ஒரு விவாதத்திற்கு வரவழைத்தார்.
இருவரும் கிளம்பும் நேரத்தில், இரவு 11 மணியாகிவிட்டது. அவர்கள் ஆற்றை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ஆச்சார்யாளின் உதவியாளர் ஓடி வந்து அவர்களை அழைத்தார். அவர் கையில் ஏதோ ஒரு துணியில் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. பக்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சியான ஆச்சரியம், அவர் சுமார் இருபது பழுத்த பழங்களை ஒப்படைத்து, ‘ஏற்கனவே தாமதமாகிவிட்டதால், சமையலறை
திறந்திருக்க முடியாது. ஆகவே, ஆச்சார்யாள் உங்களுக்காக இவற்றை அனுப்பியுள்ளார்கள் என்றார். ’
உண்மையில்,
அவர்கள் மற்ற கரையில் உள்ள போஜானஸாலை (டைனிங் ஹால்) ஐ அடைந்தபோது, அது பூட்டப்பட்டிருந்தது.
அதைத் தொடர்ந்து, அடுத்தநாள் அவர்கள் ஆச்சாரியாள் தரிசனத்தை அனுகும்போது, அவர் சொன்னார், ‘நீங்கள் உங்கள் இரவு உணவை உட்கொண்டு, பின்னர் பேஜுக்கு வருவது நல்லது.
இரவு உணவு பரிமாறும் மக்கள் எல்லோரும் சாப்பிட்ட பிறகு சமையலறையை சுத்தம் செய்ய வேண்டும், பின்னர் மட்டுமே அவர்கள் புறப்படுவார்கள். நீங்கள் இரவு உணவிற்கு தாமதமாகச் சென்றால், அது அவர்களை மேலும் தாமதப்படுத்தும்.
மேலும், அவர்கள் வழக்கம்போல, அதிகாலையில் கடமைக்காக வர வேண்டும் என்பதால், அவர்கள் இரவில் தாமதமாக தங்கள் வீட்டிற்கு வருவது அவர்களுக்கு மிகவும் சிரமத்தை ஏற்படுத்தும்.
எல்லா வ்ரதங்களையும் (சிக்கன நடவடிக்கைகளை) என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள். ’
இந்த பக்தர்கள் இரவில் பசியுடன் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக, அந்த தாமத நேரத்தில் அவர்களுக்கு பழங்களை அனுப்புவதில் ஆச்சார்யாள் சிந்தனை மற்றும் இரக்கத்தால் தொட்டார்கள். அதுமட்டுமல்லாமல், அதையெல்லாம் கருத்தில் கொள்வதில் இது ஒரு பாடமாக இருந்தது. ஆச்சார்யாளால் மிகவும் மென்மையாக கற்பிக்கப்பட்டது. ”
