ஜகத்குரு சந்திரசேகர பாரதி மகாஸ்வாமிகள்..!

உணரப்பட்ட ஆன்மா.

இதற்குள் ஸ்ரீ விருபாக்ஷ சாஸ்திரிகளிடம் வேதாந்தப் படிப்பை முடித்திருந்தார் என்று முன்பு கூறப்பட்டது. பிந்தையவர், அவரது ஆழ்ந்த அறிவு மற்றும் கற்றல் அவரது சொந்த போதனையின் விகிதாச்சாரத்திற்கு அப்பாற்பட்டது என்றும், தெய்வீக அருளால் மட்டுமே கணக்கிட முடியும் என்றும் கூறுவது வழக்கம்.

சிறுவயதிலிருந்தே அவருடன் நெருங்கிப் பழகி, அவரது முன்னேற்றத்தை உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்த ஸ்ரீ ஸ்ரீகாந்த சாஸ்திரிகள், ஸ்ரீ சாரதாவிடம் பலமுறை வேண்டிக் கொண்ட அவரது குருவின் அருளும் அவரது அருட்பெருமையின் அபூர்வ கற்றலுக்கு எந்த விளக்கமும் கிடைக்கவில்லை.

தன்னைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு வாரிசை அவருக்குக் கொடுங்கள். பல்வேறு சாஸ்திரங்களின் அறிவில் ஆச்சார்யாள் முழுமையானவர் என்பது மட்டுமல்லாமல், பரந்த மந்திர இலக்கியங்களின் அறிவிலும், மருத்துவம், இசை, ஜோதிடம் போன்ற அறிவியல்களில் வீட்டிலும் சமமாக இருந்தார்,

அது சாத்தியமில்லை. ஒரு சன்னியாசி மற்றும் ஒரு பெரிய மடத்தின் தலைவர் ஆகிய இரண்டும் தனது கடுமையான கடமைகளுக்கு மத்தியில் இவ்வளவு முழு அளவிலான தேர்ச்சியைப் பெற அவருக்கு எப்படி நேரம் கிடைத்தது என்று யூகிக்கவும்.

ஆழ்ந்த அறிஞராகவும் திறமையான இயங்கியலாளராகவும் இருப்பதில் ஆச்சார்யாள் திருப்தி அடையவில்லை. கும்பாபிஷேகத்தின் சலசலப்பு தணிந்த பிறகு, அவரது முழுமையான ஆய்வுகள் மூலம் அவர் கற்றுக்கொண்ட உண்மைகளின் நடைமுறை உணர்தலின் மீது அவரது மனதை உடனடியாக அமைத்தார்.

மேலும் தாமதிக்காமல் ஸ்ரீ சாரதா மற்றும் தனது குருவின் அருளைப் பெற வேண்டும் என்று அவர் உணர்ந்தார், மேலும் அவர் ஆக்கிரமிக்க அழைக்கப்பட்ட ஆன்மீக மேன்மைக்கான இருக்கைக்கு தன்னைத் தானே தகுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அவர் தனது அன்றாடப் பணிகளில் தொடர்ந்து கலந்துகொண்டாலும், தகுதியுள்ள மாணவர்களுக்கு வேதம் மற்றும் விளக்கவுரைகளை விளக்கிய போதிலும், அவர் சிந்தனை, தபஸ் மற்றும் சுயபரிசோதனை ஆகியவற்றில் அதிக நேரத்தை செலவிட்டார்.

அவரது குரு மீதான அவரது தீவிர பக்தியும், அவரது முயற்சியின் குணாதிசயமான உறுதியான விடாமுயற்சியும், சில ஆண்டுகளில், உண்மையான முயற்சியின் பல வாழ்க்கைகளில் சாதாரணமாக அடைய முடியாத சுய-உணர்தல் போன்ற ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றது.

அவர் கற்றலில் நிகரற்றவராகவும், வேதாந்தத்தின் இலக்கை அடைவதில் சமமாக நிகரற்றவராகவும் நின்றார். அடைப்புக்குறிக்குள் அவரது பெற்றோர்கள் தங்கள் மகனைப் பற்றி நியாயமாகப் பெருமிதம் கொண்டனர் மற்றும் அவர் அடைந்த ஆன்மீக மேன்மையைத் தங்களுக்குப் பிரிந்ததில் உச்ச திருப்தி அடைந்தனர். ஏப்ரல் 1919 இல் தந்தை முதிர்ந்த வயதிலும், 1922 டிசம்பரில் தாயும் காலமானார்.

தொடரும்…