தனிமை
இந்த சம்பவத்தை என்னிடம் விவரிக்கும் போது, அந்த அதிகாரி மேலும் கூறினார், “கடைசி வாக்கியத்தை நான் உச்சரித்த கணம் என் முட்டாள்தனத்தை உணர்ந்தேன். நான் கீழே விழுந்ததை ஆச்சார்யாள் கண்டால், நான் எழுந்திருப்பதையும் அவர் பார்த்திருக்க மாட்டார்? என் முட்டாள்தனம் மட்டுமே செய்தது.
அதைப் பற்றி ஆச்சார்யாளிடம் தெரிவிக்குமாறு பணியாளரிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”
1938 ஆம் ஆண்டில், சில நெருங்கிய பக்தர்களால் பெங்களூரில் சிறிது காலம் தங்குவதற்கு முன்மொழியப்பட்டது, ஆனால் அவரது புனிதர் வழக்கமான உபகரணங்களுடன் எந்த பயணத்தையும் மேற்கொள்ள மறுத்துவிட்டார்.
அதன்படி அவர் ஒரு முறைசாரா சுற்றுப்பயணத்தைத் தொடங்கி பெங்களூருக்குச் சென்றார். அவர் அங்கு சில மாதங்கள் தங்கியிருந்தார், ஆனால் அவர் விரும்பிய தனிமையைப் பெறுவது சாத்தியமில்லை.
அவரது காலடி சுற்றுப்பயணத்தின் போது, முந்தைய ஆச்சார்யா 1907 இல் பெங்களூரில் உள்ள சங்கர மடத்தின் முன் வலது புறத்தில் ஸ்ரீ சங்கராச்சாரியாருக்கு ஒரு சிறந்த கோவிலை பிரதிஷ்டை செய்தார்,
மேலும் தற்போதைய ஆச்சார்யாவின் இந்த விஜயம் இதேபோன்ற சிறந்த கோவிலைக் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஸ்ரீ சாரதாம்பா இடது புறத்தில் மற்ற கோவிலை எதிர்கொண்டு சமச்சீராக இருக்கிறார்.
பெங்களூரில் இருந்து கோயம்புத்தூர் வழியாக காலடி சென்று சுமார் பத்து மாதங்கள் தங்கியிருந்தார். இது தென்னிந்திய சீடர்களுக்கு வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள ஆச்சார்யாளுக்கு மீண்டும் மரியாதை செலுத்துவதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியது.
திருவிதாங்கூர் மகாராஜா அவர்கள் காலடியில் தங்குவதற்கு வசதியாக விரிவான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். ஆனால் சீடர்கள் அவருடைய முந்தைய சுற்றுப்பயணத்தின் போது அவரை நோக்கி திரண்டனர் மற்றும் ஆன்மீக ஆசிரியராக அல்ல, மாறாக அவர்களின் உடல், மன அல்லது குடும்ப பிரச்சனைகளை குணப்படுத்துபவராக அவருடைய உதவியை நாடினர்.
1940 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் ஆச்சார்யாள் சிருங்கேரிக்குத் திரும்ப முடிவு செய்தார். அவர் மீண்டும் சிருங்கேரிக்கு திரும்பியதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார், குறிப்பாக இளைய ஸ்வாமிகள் அவர் திரும்புவதற்காக மிகவும் ஆவலுடன் காத்திருந்தார்.
தனிமையும் மௌனமும் அவனுடைய பூர்வீகக் கூறு, சிருங்கேரிக்கு வெளியே அவனால் இருக்க முடியாது. குணம் மற்றும் பயிற்சியின் மூலம், ஆச்சார்யாள் அனைத்து பகட்டு மற்றும் சும்மா பேசுவதையும் வெறுத்தார்,
மேலும் ஆர்வத்தின் நோக்கத்திற்காக மட்டுமே தம்மிடம் செல்லும் நபர்களுக்கு பார்வையாளர்களை வழங்குவதை அவர் பொதுவாக விரும்புவதில்லை. ஆனால், எல்லா அடிமைத்தனங்களையும் துண்டிக்கக்கூடிய உண்மையான அறிவை அடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் உண்மையாக இருந்தவர்களுக்கும், வழி காட்டப்பட வேண்டும் என்று விரும்பியவர்களுக்கும், அவர் எப்போதும் அணுகக்கூடியவராக இருந்தார்;
அவர் அவர்களின் எஜமானராகவும் ஆசிரியராகவும் மட்டுமல்லாமல் அவர்களின் அன்பான நண்பராகவும் வழிகாட்டியாகவும் இருந்தார். ஆனால் ஆன்மீக இரட்சிப்புக்காக அவருடைய உதவியை நாடியவர்களின் எண்ணிக்கை நடைமுறையில் இல்லை என்பது மிகவும் வருந்தத்தக்கது என்று சொல்ல வேண்டும்.
சிருங்கேரியில் இருந்து விடுபட எந்த நோய்களும் இல்லாதவர்கள், பெரும்பாலும் தரிசனத்திற்காகவே அங்கு செல்கின்றனர். எனவே, பார்வைக்குரிய பொருட்களில் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஆச்சார்யாள் விரும்பாததில் ஆச்சரியமில்லை.
இயற்கையாகவே, அத்தகைய சுபாவமுள்ள ஒரு செயலற்ற உரையாடல் விலைமதிப்பற்ற வாழ்க்கையை வீணடிப்பதாகும். ஒருமுறை மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு ஒரு நாள் மாலை அவரைச் சந்திக்க அவருடைய அனுமதியைப் பெறும் பாக்கியம் கிடைத்தது.
உரையாடலின் போது, நான் சொல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. “சிருங்கேரிக்கு வரும் பல சீடர்கள், உமது திருநாமத்தின் உதடுகளிலிருந்து ஆசீர்வாதம் அல்லது ஊக்கம் அல்லது அறிவுரையைக் கேட்க வாய்ப்புகள் இல்லாமல் ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் செல்கிறார்கள். உமது திருநாமத்தை அணுக முடிந்தால் அவர்கள் பெரிதும் பயனடைவார்கள்.”
தொடரும்..
