திருப்புகழ்க் கதைகள் பகுதி – 333
– முனைவர் கு.வை பாலசுப்பிரமணியன் –
ஒருபதும் இருபதும் – திருமலை
மகாபாரத குட்டு ஸ்லோகங்கள்
வியாச பகவான் சொல்லச் சொல்ல விநாயகர் மகாபாரதத்தை எழுதினார். வியாசர் இமயமலையில் மூன்று ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தார். அவருடைய சிந்தனையில் மகாபாரத வரலாறு தோன்றியது. பிரம்மர் அவர் முன் தோன்றி மகாபாரதத்தைப் பாடுக என்று உத்தவிட்டார். பாடுகின்றவர் எழுதினால் பாடுகின்ற வேகம் தடைபடும். ஆதலால், தாம் பாடும் மகாபாரதத்தை எழுதி முடிக்க வல்லவர் யார் என்று வியாசர் சிந்தித்தார். விநாயகர்தான் அதற்கு ஏற்றவர் என்று முடிவு செய்தார்.
விநாயகரை வழிபாடு செய்தார். விநாயகர் வியாசரின் முன் தோன்றினார். வியாசர் அவரிடம், மகாபாரதத்தை நான் பாடுவேன். நீர் அதை எழுத வேண்டும் என்று வேண்டினார். அதற்கு சம்மதித்த விநாயகர் நான் வேகமாக எழுதுவேன். நான் எழுதுகின்ற வேகத்துக்கு உம்மால் பாட முடியுமா என்றார். வியாசர் அதுகேட்டு திகைத்தார். ஆகட்டும். நீர் எழுதுகின்ற வேகத்திற்கு ஏற்ப நான் பாடுவேன். ஆனால் நீங்கள் பொருள் தெரிந்து எழுத வேண்டும் என்றார்.
பொருள் தெரிந்து எழுதுவதென்றால் வேகமாக எழுத முடியாது. விநாயகர் சரி என்றார். வியாசர் பாட தொடங்கினார். விநாயகர் தமது கொம்பினால் மேரு மலையில் எழுதலானார். 60 லட்சம் கிரந்தங்கள் பாடினார். இதில் விநாயகருடைய எழுதும் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தும் பொருட்டுக் கடினமான பதங்களை அமைத்து இடையே 8800 சுலோகங்கள் பாடினார். இதற்கு என்ன பொருள் என்று விநாயகர் சிறிது சிந்திக்கும்பொழுது பலப்பல சுலோகங்களை வியாசர் மனதில் ஆயத்தம் செய்து கொண்டார். இத்தகைய ஸ்ளோகங்களை குட்டு ஸ்லோகங்கள் என அழைப்பது வழக்கம்.
இவற்றில் ஒரு சுவாரசியமான சுலோகம் பீஷ்ம அர்ஜுன யுத்தத்தின் மர்மத்தையும் வானில் நடக்கும் மஹாபாரதப் பெரும் போரையும் விளக்குகிறது. அந்த ஸ்லோகம் இதுதான்
அர்ஜுனஸ்ய இமே பாணா நேமே பாணா: சிகண்டின:I
க்ருதந்தி மம காத்ராணி மாக மாஸே கவாமிவII
(மஹாபாரதம் பீஷ்ம பர்வம்)
சிகண்டியை முன்னே வைத்து அர்ஜுனன் விடும் இந்த பாணங்கள் மாசி மாதத்தில் பசுக்கள் எப்படி துன்பம் அடைகின்றனவோ அது போல என்னைத் துன்பம் அடையச் செய்கின்றன. இந்த சிலேடை செய்யுளின் இன்னொரு அர்த்தம் : சிகண்டியை முன்னே வைத்து அர்ஜுனன் விடும் இந்த பாணங்கள் தாய் நண்டு குஞ்சு நண்டை பிரசவிக்கும் போது, தன் மரணத்தால் அடையும் துன்பத்தைப் போல என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறது. இந்த ஸ்லோகத்தைப் பற்றி விரிவாக முன்னரே பார்த்திருக்கிறோம். இப்போது மற்றொரு ஸ்லோகத்தக் காணலாம்.
கேஶவம் பதிதம் த்ருஷ்ட்வா பாண்டவ: ஹர்ஷநிர்வ: ।
ரோதந்தி ஸர்வே கௌரவ: ஹா ஹா கேசவ் கேசவ் ।।
“கேசவரின் (கிருஷ்ணன்) வீழ்ச்சியைக் கண்டு பாண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர், கௌரவர்கள் அனைவரும் ‘ஹா கேசவ்’ ‘ஹா கேசவ்’ என்று அழத் தொடங்கினர்” என்பது முதல் பார்வையில் இதன் பொருள். கிருஷ்ணனின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு, பாண்டவர்கள் எப்படி மகிழ்ச்சியில் திளைப்பார்கள், கௌரவர்கள் ஏன் அழத் தொடங்குவார்கள்? மகாபாரதப் போரில் கிருஷ்ணர் போர் புரியவே இல்லை. அப்படியானால் அவர் எப்படி இறந்து விழுவார்?
இந்த ஸ்லோகம் விநாயகரைக் குழப்புவதற்காக வியாசர் எழுதிய ஸ்லோகம். இதன் அர்த்தம் – கே (அ) – தண்ணீரில், ஶவம் – பிணம், பதிதம் – விழுந்து, த்ருஷ்ட்வா – பார்த்தல் பாண்டவர் – மீன்கள், ஹர்ஷனிர்வா – மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது, ரோதந்தி – அழ ஆரம்பித்தார்கள், ஸர்வே – அனைத்து, கௌரவர்கள் – காகங்கள், ஹா கேசவ் – தண்ணீரில் இறந்த உடல். அதாவது தண்ணீரில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு நீர்வாழ் மீன்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, காகங்கள் அனைத்தும் இறந்தது தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டதாக அழ ஆரம்பித்தன.
வியாசரின் இந்தக் கூற்றில், விநாயகரும் சிந்தனையில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கிருஷ்ணர் மகாபாரதத்தில் எங்கும் விழுந்ததில்லை, அவர் விழுந்தாலும், கிருஷ்ணர் விழுந்ததைக் கண்டு துரோணர் மகிழ்ச்சியில் குதிப்பது ஏன்? மேலும், எதிரி தரப்பின் தீய கௌரவர்களே! ஹா! கேசவ்! கேசவ்! அதை செய்துவிட்டு ஏன் அழ வேண்டும்?
ஆனால் இங்கு கேசவன் என்றால் நீரில் பிணம் (கே (எரிந்த) ஷவம்), துரோணன் என்றால் காகம், கௌரவர் என்றால் குள்ளநரி என்று பொருள். இப்போது வசனத்தின் அர்த்தத்தை விளக்குங்கள். இது மகாபாரதப் போரின் கொடூரத்தை விவரிக்கிறது. எரிக்கவோ, புதைக்கவோ நேரமில்லாத அளவுக்கு ஒரே நாளில் பல சடலங்கள் விழுந்தன. சடலங்கள் தண்ணீரில் வீசப்பட்டன. காக்கைகள் ஆஹா! இப்போது இறந்த உடலில் அமர்ந்து மாதக்கணக்கில் இறைச்சி சாப்பிடலாம் என எண்ணின. ஆனால் மற்றொரு மாமிச உண்ணி குள்ளநரிக்கு நீச்சல் தெரியாது… அதனால் அது தண்ணீரில் விழுகின்ற பிணங்களைப் பார்த்தன. அதனால் சாப்பிட முடியாதே என்ற ஏக்கத்தில் ஐயோ பிணங்கள் போகின்றனவே என ஹா!..ஹா…! தண்ணீரில் சடலம்! தண்ணீரில் சடலம்! எனக் கதறுகின்றன.
இதைப் போன்ற ஸ்லோகங்களை பல புலவர்கள் எழுதியுள்ளனர். எடுத்துக்காட்டாக இராமாயணக் காட்சி ஒன்றை விவரிக்கும் ஒரு ஸ்லோகம் –
ஹதோ ஹநுமந்தராமோ ஸிதா ச ஹர்ஷநிர்வா ॥
ருதந்தி ராக்ஷஸஸர்வே ஹஹாரமோ ஹதோ ஹத॥
இந்த ஸ்லோகத்தின் நேரடிப் பொருள் – அனுமன் ராமனைக் கொன்றான், அதனால் சீதை மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தாள், எல்லா அரக்கர்களும் ராமனைக் கொன்றுவிட்டார்களே என்று அழத் தொடங்கினர் – என்பதாகும். ராமர் எப்படி கொல்லப்படுவார்? அவர் இறந்த செய்தியில் அன்னை பகவதி சீதா எப்படி மகிழ்வார்? இராமனைக் கொல்வாரா ஹனுமான்ஜி? மேலும் இராமனின் மரணச் செய்தியால் ராட்சசர்கள் வருந்துவார்களா?
ஹனுமந்த்+அரமஹ் = ஹனுமந்தராமஹ் – அனுமன் ஓய்வெடுத்த இடம் = அசோக வாடிகா
அனுமன் அசோக வாடிகையை அழித்து சிதைத்ததைக் கண்டு, ஸ்ரீ சீதாஜி மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தார், அவருடைய தோட்டம் அழிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, அனைத்து அரக்கர்களும் எங்கள் தோட்டம், எங்கள் தோட்டம் என்று சோகத்துடன் அழத் தொடங்கினர்.
வேத சமஸ்கிருதம் ஆழமானது, ஆழமற்ற புத்தியுடன் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது வெறும் மின்சார கம்பியைத் தொடுவது போல் கொடியது. அதனைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் அதற்கு வேறு பொருள் புரிந்துகொள்ளுவது இக்காலத்தில் சநாதனத்தை எதிர்ப்பவர்களின் வழக்கமாக இருக்கிறது. இது மாறவேண்டும்.
