நேற்றைய இடுகை தொடர்ச்சி
- சில போதனைகள் செல்வந்தர்கள், உலக மகிழ்ச்சிக்கான வழிகளை எளிதாகப் பெறுவதற்கான செல்வத்தைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம், அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்றும் அதற்கேற்ப நடந்து கொள்ளலாம் என்றும் நினைக்கிறார்கள்.
அனுபவத்தின் பிற பகுதிகளிலோ அல்லது எதிர்காலப் பிறவிகளிலோ உயர்வான மகிழ்ச்சியைப் பெறலாம் என்றும், அத்தகைய உயர்ந்த மகிழ்ச்சியை உறுதிசெய்ய அவர்கள் இப்போது தங்கள் கைகளில் உள்ள செல்வத்திலிருந்து செலவழிக்க வேண்டும் என்றும் கூறினால், அவர்கள் இயற்கையாகவே எதிர்கால நிலைகளைப் பற்றி சந்தேகம் கொள்கிறார்கள்.
மாநிலங்கள் இப்போது நேரடியாக உணர முடியாது, மேலும் அவற்றைப் பற்றி பேசும் சாஸ்திரங்களின் உண்மையை சந்தேகிக்கத் தொடங்குகின்றன. சாஸ்திரங்கள் உண்மையல்ல என்று நிரூபணமானால், அவர்கள் இம்மையிலும் மறுமையிலும் மகிழ்ச்சியை இழந்திருப்பார்கள்.
எனவே, இப்போது இருப்பதைப் பற்றிக் கொள்வதும், அதைக் கொண்டு முடிந்தவரை அனுபவிப்பதும் பாதுகாப்பானது என்று அவர்கள் முடிவு செய்கிறார்கள்,
மேலும் அவ்வாறு செய்வது புத்திசாலித்தனம். எனவே தர்ம காரியங்களுக்காக எதையும் செலவிட அவர்களுக்கு மனம் இல்லை. இந்த அணுகுமுறையில் சில தர்க்கம் உள்ளது.
தங்கள் செல்வத்தின் மீது ஆழ்ந்த பற்று கொண்ட சில பக்தியுள்ளவர்கள் மற்றொரு வாதத்தையும் முன்வைக்கலாம். நாம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கடவுள் நமக்குச் செல்வத்தைத் தருவதாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும்போது, நாம் அனுபவிக்க மாட்டோம் என்று சொல்வது கடவுளுக்குத் தீராத நன்றியுணர்வு.
நாம் அனுபவிக்க மறுத்தால், நாம் கிட்டத்தட்ட அவருக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருப்போம். மேலும், ஒருவர் பிச்சைக்காரனாகப் பிறக்க வேண்டும் என்று கடவுள் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும்போது அல்லது ஒருவர் பிச்சைக்காரனாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆணையிட்டால், நாம் அவருக்கு உதவுவது அவருடைய விருப்பத்தை அப்பட்டமாக மீறுவதாக இருக்கும் அல்லவா? எனவே மற்றவர்களின் வறுமை அல்லது துன்பத்தைப் போக்க முயற்சிப்பது ஒரு புனிதமான செயல்.
தர்மத்தைப் புறக்கணிப்பதை நியாயப்படுத்த ஏழைகளுக்கு உதவி கோருவதற்கு அத்தகைய போலி தர்க்கம் இல்லை. சிலர் ஏழைகளாகப் பிறந்து சிலர் ஏழைகளாகிவிட்டனர்.
தொடரும்…
