நந்தவனத்தில் உள்ள தென்னை மரங்கள் திடீரென்று பனைமரங்களாக மாறின. பின்னர் தென்னை மரமாக பழைய வடிவத்திற்கே வந்தன. பறவைகள் விலங்காகவும், விலங்குகள் பறவைகளாகவும் மாறி மாறி அதிசயம் செய்தன. ஒன்று மற்றொன்றாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. மன்னனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

    மறுநாள். அரசவையைக் கூட்டினான்.

    “அமைச்சரே, அந்தபுர நந்தவனத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் யாவும் என்னை குழப்பமடைய செய்துள்ளன.. இதற்கு என்ன காரணம்?

   
    “மன்னா! நந்தவனம் என்றில்லை. நாடு முழுவதுமே இந்த விபரீத நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டு இருக்கின்றன. நீண்ட சடையும், நெற்றி நிறைய விபூதியும் அதன் மீது திலகமும், இரண்டு செவிகளில் குண்டலங்களும், படிக மாலையும், புலித்தோல் ஆடையும் அணிந்து, ஆண்மை வடிவம் கொண்ட ஒரு மனிதர் பல அற்புதங்களை செய்து வருகிறார். பருவப் பெண்கள் அவரை பார்த்த மாத்திரத்தில் மையல் கொள்கிறார்கள். இளைஞர்களோ தாம் பெண்ணாகப் பிறக்க வில்லையே என்று ஏக்கம் கொள்கிறார்கள்”.

    “அவர் திடீரென்று ஓரிடத்தில் இருந்து மறைந்து மற்ற இடத்தில் காட்சியளிப்பார். தூரத்தில் இருக்கும் மலையை பக்கத்தில் கொண்டு வருவார். அருகில் இருக்கும் மலையை தூரத்தில் மாற்றியமைப்பார். மழலை மொழி பேசும் குழந்தைகளை முதியவர்களாக மாற்றிக்காட்டுவார். கிழவர்களை குழந்தையாக மாற்றுவார். ஆணை பெண்ணாக்குவார், பெண்ணை ஆணாக்குவார். மலட்டுப் பெண்ணுக்கு மகப்பேறு தருவார். கூன், குருடு, செவிடு, ஊமை போன்ற குறைகளை போக்கிடுவார்.”

    “வைகை ஆற்றில் வெள்ளம் நிரம்பி ஓடச் செய்வார். மீண்டும் ஆற்றை வற்ற வைப்பார். சுவையான நீர் கொண்ட பொய்கையை உப்பு நீராக மாற்றுவார். கடல் நீரை நன்னீராக்குவார். மந்திரக் கோலை அந்தரங்கத்தில் மிதக்க வைத்து, அதன்மீது ஒரு ஊசியை நிலை நிறுத்தி வைப்பார். அந்த ஊசி மீது கால் பெருவிரலை ஊன்றி ஆடுவார். சூரியனை இரவில் வரவைப்பார். சந்திரனை பகலில் தோன்றச் செய்வார். வயோதிகர்களைத் தன் கைப்பிரம்பால் தடவி வாலிபனாக மாற்றுவார். அதற்கு ஏற்ப அவர்களின் முதுமை மனைவிகளையும் இளம்பெண்ணாக மாற்றி, அவர்கள் கர்ப்பம் தரிக்க விபூதியும் அளிப்பார்” என்று அமைச்சர் நீண்ட பட்டியல் போட்டு சொல்லச் சொல்ல.. அபிஷேகப் பாண்டியனுக்கு அந்த அற்புத மனிதனைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் பெருக்கொடுத்தது.

    உடனே அரண்மனை காவலர்களை அழைத்து “அந்த வித்தக மனிதரை அரண்மனைக்கு அழைத்து வாருங்கள்!” என்று ஆணையிட்டு அனுப்பிவைத்தார். அவர்களும் அந்த மாமனிதரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று அடக்கமுடியாத ஆவலோடு சென்றனர்.

    சென்றவர்கள் நெடுந்நேரம் கடந்தும் வராததைக் கண்ட பாண்டிய மன்னன் சில அமைச்சர்களை அனுப்பி வைத்தான். அமைச்சர்கள் அவரை தேடி வந்த போதுதான் தெரிந்தது அந்த மனிதரை அழைக்க வந்த காவலர்கள், அவரின் திருவிளையாடலில் தன்னை மறந்து நின்றுவிட்டனர்.

    அமைச்சர்கள் அந்த மனிதரை சந்தித்து வணங்கினர். “தங்களைக் காண மன்னர் மிகவும் ஆர்வமுடன் இருக்கிறார். தாங்கள் மன்னர் இருப்பிடம் வரவேண்டும்” என்றனர். “எனக்கு மன்னரிடத்தில் ஆக வேண்டிய காரியம் ஒன்றுமில்லையே? நான் ஏன் மன்னரைப் பார்க்க வேண்டும்?” என்று கூறி வர மறுத்துவிட்டார்.

    அமைச்சர்கள் சோகத்தோடு மன்னனிடம் சென்றனர். நடந்ததை கூறினர். “உண்மைதான் இறைவனின் திருவருளைப் பெற்றவர்கள், இந்திரன், பிரம்மன், திருமால் போன்றவர்களையே மதிக்க மாட்டார்கள். அப்படியிருக்கையில் சாதாரணமாக மண்ணாளும் இந்த மன்னனையா மதிக்கப் போகிறார்கள். நான் அது தெரியாமல் அவரை அவமதித்துவிட்டேன். இது என் அறியாமையால் நேர்ந்துவிட்டது. அவர் என்னைத் தேடிவர அவருக்கு என்ன குறை இருக்கிறது? எனவே, நானே அவரை நாடிச் சென்று காண்கிறேன்” என்று மனதில் நினைத்த அபிஷேகப்பாண்டியன் நேராக கோவிலுக்கு சென்றான்.

    மதுரையின் நாயகனாகிய சோமசுந்தரக் கடவுளை வணக்கினான். வணங்கி முடித்த மன்னன் இறைவனை வலம் வந்தார். அந்த பாதையில் புலித்தோல் ஆசனத்தில் ஐம்புலன்களையும் வென்ற அந்த மனிதர் இறுமாப்புடன் அமர்ந்திருந்தார்.

    அரசன் அருகில் வரவர வழியில் இருந்தவர் விலகி வழிவிட்டனர். அந்த மனிதர் மட்டும் சிறிதும் அச்சமின்றி மரியாதை கூட கொடுக்காமல் அமர்ந்திருந்தார். காவலர்கள் அவரை அப்பால் போகும்படி கூறினர். அவர் சிரித்துக் கொண்டு அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார்.

    அந்தப் புன்னகை பாண்டியனை சிந்திக்கத் தூண்டியது. மெதுவாக அவர் அருகில் வந்த மன்னன் “உன் பெயர் என்ன? எதற்காக இங்கு வந்திருக்கிறாய்? உன் நாடு எது? ஊர் பெயர் என்ன?” என்று அதிகாரமாகக் கேட்டான்.

    “அப்பா! நாம் எந்த நாட்டிலும் இருப்போம். எந்த நகரிலும் திரிவோம். எல்லா ஊரும் நம்மூரே. எல்லா மக்களும் நம் மக்களே! ஆனாலும் இப்போது யாம் இருக்கும் தலம் காசி மாநகரமாகும். வாழ்வில் எந்த பற்றும் இல்லாமல் பிச்சை வாழ்வு மேற்கொள்ளும் அடியார்களே நமது சொந்த பந்தங்கள். வித்தைகள் பல செய்து சித்து வேலை காட்சித் திரியும் சித்தர் யாம். இங்குள்ள சிவத்தலங்களை தரிசிக்கவே வந்தோம்”

    “ஞான ஒளி பரவும் மதுரை மாநகரில் வாழ்பவர்களுக்கு எமது திருவிளையாடல்களை நிகழ்த்தி, அவர்கள் விரும்பும் சித்திகள் பலவற்றையும் அருளுவோம். வேதம் முதலான அறுபத்து நான்கு கலைகளையும் கைவரப் பெற்றோம். உன்னிடத்தில் நாம் பெறக்கூடியது ஒன்றுமில்லை பாண்டியனே!” என்று கூறி புன்னகைத்தார்.

    அந்த மனிதனின் செருக்கும், இறுமாப்பும், பெருமிதமும் அபிஷேகபாண்டியனை சினம் கொள்ளச் செய்தது. அந்த நேரம் பார்த்து கிராமத்து விவசாயி ஒருவர் நன்கு விளைத்த ஒரு கரும்பினை கொண்டு வந்து மன்னிடம் கொடுத்து வணங்கி நின்றார். நல்ல விளைச்சல் கண்ட பொருளை மன்னனுக்கு கொடுத்து பரிசு பெறுவது அந்தக் கால மரபு. அதற்காகவே அந்த விவசாயியும் வந்திருந்தார்.

    “உலகில் உள்ள தெய்வங்கள் அனைத்தையும் விட நீயே உயர்ந்தவன் என்பது போல் பேசும் மனிதனே! உமக்கு வல்லமை இருந்தால், இந்த தூணில் இருக்கும் கல்யானையிடம் இந்த கரும்பினைக் கொடுத்து உண்ணச் செய் பார்ப்போம். அவ்வாறு நீ செய்தால் உன்னை எல்லாம் வல்ல சித்தர் என்று நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். அது மட்டுமல்ல மதுரையை அருளாட்சி செய்து வரும் சோமசுந்தரர் கடவுளும் நீயே என்பதை ஒப்புக்கொண்டு நீ விரும்பியதெல்லாம் தருவேன்” என்று மன்னன் உரைத்தான்.

    “பாண்டியனே, என்னருகே வா. நீ கொடுத்து பெறும் நிலையில் நானில்லை. உனக்கு என்ன தேவையோ தயங்காமல் கேள். நான் உனக்குத் தருகிறேன். இதோ உன் கண் முன்பே இந்தக் கல்யானை கரும்பு தின்பதை பார்த்து பரவசம் கொள்!”

    அந்த மனிதரின் அருகில் இருந்த மண்டபத்தூணில் கல்லிலே ஒரு யானை கம்பீரமாக செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த கல்யாணையை கடைக்கண்ணால் பார்த்தர். எல்லோரும் வியக்கும் வண்ணம் அந்தக் கல்யானையின் கண் திறந்தது. மண்டபமே அதிரும் வண்ணம் வாய்திறந்து பிளிறியது. துதிக்கையை மேலே நீட்டி பாண்டியன் கையில் இருந்த கரும்பினை பிடித்து இழுத்து கடைவாயில் இட்டு சாறு ஒழுகுமாறு கடித்து மென்று தின்றது. கரும்பினை முழுவதுமாக தின்றதும். கல்யானை பாண்டியன் கழுத்தில் அணிந்திருந்த முத்துமாலையை எட்டிப்பிடித்து இழுத்தது. இதனைக் கண்டு கோபம் கொண்ட காவலர்கள் யானையை அடிப்பதற்காக வந்தனர். அதற்குள் யானை முத்து மாலையை வாயில் போட்டு விழுங்கிவிட்டது. மன்னன் அந்த மனிதர் மீது கோபம் கொண்டான். மன்னனின் மெய் காப்பாளர்கள் அந்த மனிதரை அடிக்க ஓடிவந்தார்கள். மென்மையான புன்னகைப் புரிந்த அவர் தன் கையை மேலே தூக்கி…

    “நில்லுங்கள்….!” என்று ஆணையிட்டார். ஓடி வந்த வீரர்கள் அப்படியே சிலையாக நின்றனர்.

    பாண்டியன் நெடுஞ்சான் கிடையாக அந்த மனிதரின் காலில் விழுந்து “அறியாமல் நான் செய்த பிழையை பொறுத்தருள வேண்டும்” என்று மனமுருக வேண்டினான்.

    அன்புக்கு அடிபணியும் கருணைக் கடவுளாகிய அவர் சித்தர்களுக்கெல்லாம் முதன்மை சித்தரான, சித்தர்களின் தலைவரான சிவபெருமான் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை.

    பாண்டியனைப் பார்த்து முதல் சித்தரான அவர் “வேண்டும் வரம் கேள்!” என்றார். உடனே அபிஷேகப்பாண்டியன் “நல்ல புத்திரர்கள் கிடைக்க வரம் தர வேண்டும்” என்று வேண்டினான். சித்தரும் அவ்வண்ணமே அருள்புரிந்தார்.

    தனது கரத்தை யானை மீது வைக்க… உடனே அந்த யானை தனது துதிக்கையை நீட்டி முத்து மாலையைப் பாண்டியனிடம் கொடுத்தது. பாண்டியனும் அதைப் பெற்றுக் கொண்டான். அப்படி பெறும் போது இவ்வளவு நேரமும் அங்கிருந்த சித்தரை காணவில்லை. மாலையை பெற்றுக்கொண்டதும் யானையும் கல்லாக மாறியது.

    “முற்றும் உணர்ந்த முதல்வனே! அறியாமையால் உம்முடைய திருவிளையாடலை நான் அளந்தறியத் தொடங்கினேன். நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்” என்று மனமுருக மன்னிப்பு கேட்டு வணங்கினார்

    சித்தரின் அருளாள் அபிஷேகபாண்டியன் விக்கிரமன் என்ற மகனை பெற்றெடுத்தான். உரிய காலத்தில் வந்ததும் விக்கிரமனுக்கு முடிசூட்டி, அரசினையும் அளித்து சித்தரின் திருவருளில் கலந்து பேரின்பம் அடைத்தான்.

கவிதைகள், கட்டுரைகள், இலக்கியம், அரசியல் என பன்முக திறனை வெளிப்படுத்தும் இந்த படைப்பாளிக்குள்ளும் ஒரு முதலாளி ஒளிந்திருக்கிறார். அந்த முதலாளி பதிப்பக உரிமையாளர், மாத இதழ் வெளியீட்டாளர் என்ற இரட்டை குதிரையில் வெற்றியுடன் பயணிக்கிறார். ‘பயணம் கடினமானதுதான். ஆனால், தொடர்ந்து பயணிப்பதில் தான் வெற்றியின் சூட்சுமம் மறைந்திருக்கிறது’ என்று கூறும் மனுஷ்ய புத்திரனை ‘தினவணிகம்’நாளிதழுக்காக சந்தித்தேன்.

அரசியல், இலக்கியம் இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க தொழில் சமந்தமாக அவருடன் உரையாடியதில் இருந்து சில பகுதிகள்…

மனுஷ்யபுத்திரன்

 “திருச்சி மாவட்டம் துவரங்குறிச்சிதான் எனது சொந்த ஊர். படித்தது எம்.ஏ., தொடர்பியல். சிறு வயது முதலே பெரியார் மற்றும் கார்ல் மார்க்ஸ் சிந்தனையால் ஈர்க்கப்பட்டேன்.

அதனாலே ஜாதி மதத்துக்கு அப்பால் மனித குளத்தின் மகன் என்ற அர்த்தத்தில் ‘மனுஷ்ய புத்திரன்’ என்ற புனைப் பெயரை வைத்துக் கொண்டேன். இந்த பெயரைக் கொண்டே‘மனுஷ்ய புத்திரனின் கவிதைகள்‘ என்ற எனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பை 16 வயதில் வெளியிட்டேன்.

2002-ம் ஆண்டு உயிர்மை பதிப்பகம் தொடங்கினேன். முதன் முதலாக சுஜாதாவின் 6 புத்தகங்களை வெளியிட்டேன். 2003-ம் ஆண்டு சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் ‘உயிர்மை’ பதிப்பகம் வெளியிட்ட சுஜாதாவின் ‘திரைகதை எழுதுவது எப்படி?’ என்ற புத்தகம் கண்காட்சி முடிவதற்குள்ளாகவே விற்றுத் தீர்ந்து சாதனை படைத்தது.

இதுவரை 800-க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை எமது பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. சுஜாதா, சாருநிவேதிதா, எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் போன்ற பிரபல எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை வெளியிட்டு வருகிறது.

உயிர்மை…

2003-ம் ஆண்டில் ‘உயிர்மை’ மாத இதழ் துவக்கம் பெற்றது. கலை, இலக்கியம், அரசியல், சினிமா, அறிவியல், சுற்றுச்சுழல் போன்ற தலைப்புகளில் ஏராளமான படைப்புகளை இந்த இதழ் தந்து கொண்டிருக்கிறது. தற்போது தமிழின் முதன்மையான இடைநிலை இதழ் என்ற இடத்தை பெற்றிருக்கிறது.

‘காலச்சுவடு’ இதழில் இருந்து வெளிவந்த போது எழுத்தாளர் சுஜாதா இந்த விதையை என்னுள் விதைத்தார். எழுத்து, படிப்பு இரண்டை மட்டுமே என்னுடைய வாழ்க்கை முறையாக கொண்ட நான் மிகுந்த மன வலிமையுடனே இந்த தொழிலை தேர்வு செய்தேன்.

மிகவும் சவால் நிறைந்த காலக்கட்டம். மிகச் சிறிய முதலீட்டில் தொடங்கப்பட்டு, எங்களுடைய கடும் உழைப்பையும், எழுத்தாளர்களின் அன்பையும் ஆதாரமாகக் கொண்டே இந்த பதிப்பகம் உருவானது.

என் வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நபர் சுஜாதாதான். நான் எழுதிய ‘கால்களின் ஆல்பம்’ என்ற கவிதையை பத்திரிகையில் படித்த அவர் பல இதழ்களில் அதைப்பற்றி எழுதினார். கூட்டங்களில் பேசினார். அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து ஒரு கடிதம் எழுதினேன்.

அப்போதுதான் எனக்கும் அவருக்கும் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. அதன் பிறகு அவர் என்னுடைய கவிதைகளைப் பற்றி தொடர்ந்து எழுதினார்.

என்னைப் பெரிதும் ஈர்த்த ஒரு மாபெரும் எழுத்தாளரின் அன்பும் அக்கறையும் என்னை தொடர்ந்து எழுத தூண்டியது.

2000-த்தில் சென்னை வந்த போது அவருடைய நட்பும் நெருக்கமும் மிகவும் அதிகரித்தது. என் வாழ்வில் அதிக துயரமும் நெருக்கடியும் கொண்ட கள்ளக் கட்டத்தில் எல்லாம் அரவணைத்து வழிநடத்தும் ஆசானாக இருந்திருக்கிறார்.

பதிப்பக தொழில்…

 தமிழ்நாட்டில் புத்தக தொழில் சம்பதமாக நிறைய மாயைகளும் சில உண்மைகளும் நிலவுகின்றன. கடந்த 10 வருடங்களில் ஒரு தொழில்துறை என்று சொல்லக்கூடிய விதத்தில் பதிப்பு தொழில் கவனம் பெற்றிருக்கிறது. அது ஒரு குடிசைத் தொழிலாக மட்டுமே தமிழகத்தில் கருதப்பட்டு வந்தது.

சில ஆண்டுகளாக கார்பரேட் தன்மை கொண்ட பெரிய நிறுவனங்களும், இடைநிலை நிறுவனங்களும் பெரிய அளவிலான மூலதனத்தை பதிப்பு துறைக்கு கொண்டு வருவதைப் பார்க்கிறோம்.

இதன் காரணமாக ஏராளமான நூல்கள் தொடர்ந்து தமிழில் பதிப்பிக்கப் படுகின்றன. பல்வேறு துறை சார்ந்த நூல்கள் முன் எப்போதையும் விட பரவலாக பதிப்பிக்கப் படுவதை காண்கிறோம்.

ஆண்டிற்கு சுமார் 80 கோடி ரூபாய் மதிப்பில் தமிழ் புத்தகங்கள் விற்பனை ஆகிறது. 80 கோடி பணப்புழக்கம் என்பதை இன்றைய காலக்கட்டத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் பெரிய வளர்ச்சியாக கருத முடியாது. அதே வேளையில் இதற்கு முந்தைய சூழலோடு ஒப்பிட்டால் இது ஒரு வளர்ச்சி என்றே கருத வேண்டும்.

புத்தக விற்பனை…

புத்தகங்கள் அதிக அளவில் விற்பனை ஆவதற்கு குறிப்பிட்ட சில காரணங்கள் உள்ளன.

முதலாவதாக, கல்வி வளர்ச்சி காரணமாக படித்தவர்கள், வாசகர்கள் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.

இரண்டாவதாக, புத்தகங்களை உருவாக்குவது; கணினி, அச்சுத் தொழில் நுட்பம், மிகவும் எளிதாக்கியிருக்கிறது.

மூன்றாவதாக, தமிழகத்தின் முக்கிய நகரங்களில் தொடர்ச்சியாக நடைபெறும் புத்தகக் கண்காட்சிகள் பொது மக்களின் ஆர்வத்தை புத்தகம் பக்கம் திருப்பியிருக்கிறது.

நான்கவதாக, இணைய தளத்தின் வளர்ச்சி காரணமாக இணையத்தில் எழுத்தாளர்கள், படிப்பவர்கள் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரித்திருக்கிறது. அதில் ஒரு பகுதி புத்தகம் வாங்கக்கூடிய வாசகர்களாக மாறுகிறார்கள்.

ஐந்தாவதாக, சில தீவிர எழுத்தாளர்கள் வெகு ஜன இதழ்களிலும் எழுதுவதற்கான வாய்ப்பைப் பெறுகின்றனர். அந்த பிரபலத்தின் மூலம் அவர்கள் எழுதும் புத்தகங்கள் விற்பனை வாய்ப்பை பெறுகின்றன.

இந்த சூழ்நிலைகள் எல்லாம் சேர்ந்து புத்தகங்களுக்கு புதிய சந்தை வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளன என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

அரசின் உதவி…

தமிழக அரசும் பொது நூலகத் துறைக்கு நூல்கள் வாங்குவதற்கான நிதியை கணிசமாக அதிகரிப்பதுடன் ஒரு நூலின் 1000 பிரதிகளை வாங்க உத்தரவிட்டுள்ளது. ஆண்டிற்கு சுமார் 15 கோடி ரூபாய் செலவில் அரசு பொது நூலகத்திற்கு நூல்களை வாங்கி வருகிறது.

அண்ணா மறுமலர்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ் கிராமப்புற நூலகங்களுக்காக ஒரு நூல் 5000 பிரதிகள் வாங்கும் திட்டத்தை ஊரக வளர்ச்சித் துறை செயல்படுத்தி வருகிறது. இந்த இரண்டு திட்டங்களும் சேர்ந்து தமிழில் மறுமலர்ச்சி ஏற்படுத்தியுள்ளது என்றே சொல்லலாம்.

பிரச்சனைகள்…

ஒரு புதிய வாய்ப்பு பதிப்பு துறையில் ஏற்பட்டுள்ளதைக் கண்டு, அந்த துறையோடு தொடர்பற்ற பலர் இதற்கு வரும் போக்கு காணப்படுகிறது.

முதலாவதாக, புத்தகங்கள் அறிவு மற்றும் பண்பாடு சார்ந்த ஒரு பொருள் என்பதால் அதனோடு தொடர்பற்ற நபர்கள் இதற்குள் வரும் போது தரமற்ற நூல்கள் பெருமளவில் உற்பத்தி செய்யப்படும் போக்கு நிலவுகிறது. வாசகர்களுக்கு தேவையான நூல்களை உருவாக்குவதில்  உடனடி விற்பனை வாய்ப்பை கருத்தில் கொண்ட மேலோட்டமான பிழையான நூல்கள் அச்சிடப்படுவதைக் காண்கிறோம்.

இரண்டாவதாக, நம்முடைய பத்திரிகைகள் சில வெகுஜன ஊடகங்கள் நூல்களுக்கு எந்த முக்கியத்துவம் தருவதில்லை. இதனால், பல முக்கியமான நூல்கள் வாசகர்கள் கவனத்தை பெறாமலேயே போய்விடுகின்றன.

போதிய விற்பனை மையங்கள் இல்லாமை பெரிய பிரச்சனை, தமிழகத்தில் சுமார் 500 புத்தக கடைகள் உள்ளன. அதில் 90 சதவித கடைகள் மிகச் சிறிய இடவசதி கொண்டது. அவற்றால் தமிழில் வெளிவரும் சில புத்தகங்களை மட்டுமே காட்சிக்கு வைக்க முடியும். அதிலும் வர்த்தக ரீதியிலான புத்தகங்களே முன்னிலைப் படுத்தப் படுகின்றன. நல்ல நூல்கள் பின்னுக்கு தள்ளப்படுகின்றன.

புதிய முயற்சி…

இந்த கடைகளால் முழுமையான அளவில் விநியோகத்தை மேற்கொள்ளக் கூடிய அடிப்படை கட்டமைப்போ, ஆள் பலமோ தமிழகத்தில் எந்த பதிப்பகங்களும் இல்லை. ஒவ்வொரு பதிப்பகமும் ஏதேனும் சில கடைகள் வழியாகவே தங்கள் புத்தகங்களை விற்கின்றன. மற்றபடி பெரும்பாலும் பொது நூலகங்களை நம்பி இருக்கின்றன. இது மிகவும் சிக்கலான சூழல்.

ஒருபுறம் நூல்கள் ஏராளமாக உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. இன்னொருபுறம் அவற்றை விநியோகிக்க எந்த கட்டமைப்பும் இல்லை. இந்த சூழலை எதிர் கொள்வதற்காக இப்போது நாங்கள் ஒரு புதிய முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளோம்.

தமிழில் நல்ல நூல்களைப் பதிப்பிக்கும் பதிப்பாளர்கள் ஒன்றிணைந்து ஒரு புத்தக விநியோக ஏஜெண்டுகளைக் கொண்டு அவர்கள் மூலமாக தமிழ்நாட்டில்  உள்ள சில்லறை விற்பனையாளர்களை ஒருங்கிணைத்து நூல்களை பரவலாக கொண்டு செல்லுதல், இதற்கான செலவுகளை கூட்டாக பகிர்ந்து கொள்வது என்ற அடிப்படையில் திட்டமிட்டுள்ளோம்.

எங்களின் நோக்கம் புத்தக விநியோகத்தில் மட்டுமல்ல, இந்த தொழிலுக்கு தேவையான தகுதி வாய்ந்த பணியாளர்களை பயிற்சியளித்து உருவாக்கவும் திட்டமிட்டு வருகிறோம். பதிப்புத் தொழில் மின்னச்சு செய்தல், மெய்ப்பு நோக்குதல்(ப்ரூப் ரீடிங்) மற்றும் விநியோகம் சார்ந்த துறைக்கு ஆட்கள் கிடைப்பது அரிதாகி வருகிறது. இதைப் போக்க நாங்கள் விரிவான பயிற்சிகளை அளிக்கவும் திட்டமிட்டு வருகிறோம்.

ஒரு புத்தகத்தை பதிப்பிக்க உற்பத்தி செலவு; புத்தக விலையில் மூன்றில் ஒரு பகுதி உற்பத்தி செலவு. இன்னொரு பகுதி சில்லறை விற்பனை கழிவு தொகையாகவும், மீதமிருக்கும் பகுதி எழுத்தாளரின் காப்புரிமை தொகை, பதிப்பாளரின் லாபமாகவும் பிரித்து கொள்ளலாம். பொதுவாக பதிப்பகங்கள் எழுத்தாளருக்கு 10 சதவித தொகை காப்புரிமையாக கொடுக்கின்றன. உயிர்மை பதிப்பகம் 12.5 சதவிகித தொகையை கொடுக்கிறது.

பதிப்பகத்துக்கு புதியவர்கள்…

புதிதாக பதிப்பகத் துறைக்கு வருபவர்கள் ரூ.3 லட்சம் இருந்தால் தொடங்கிவிடலாம். கடந்த சில ஆண்டுகளில் பெரிய மூலதனத்தில் உள்ளே வந்தவர்கள்  காணமல் போய்விட்டார்கள்.

அதற்கு காரணம் இந்த தொழிலின் இயல்பு பற்றிய அறிவின்மையே ஆகும். தொடர்ச்சியாக போரடக்கூடியவர்களும் உடனடியாக ஆதாயத்தை எதிர் பார்க்காதவர்கள் மட்டுமே இதில் தொடர்ந்து இருக்க முடியும்.

நவீன வாசிப்பு…

நவீன வாசிப்பு மீது எந்த ஈர்ப்பும் சிந்தனையும் இல்லாத ஒரு நிலையை உருவாக்கிவிட்டோம். தமிழின் மீது ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு எதிரான ஒரு கல்வியை கொடுத்துள்ளோம்.

வெகுஜன பத்திரிகைகளுக்கு சினிமா, அரசியல் தவிர வேறு எந்த அக்கறையும் இல்லை. வாசகர்களின் மூளைக்குள் இந்த இரண்டையும் திரும்ப திரும்ப நிரப்புகிறார்கள். பண்பாடு, வாழ்வியல் சார்ந்த எந்த அக்கறையும் அவர்களுக்கு கிடையாது.

நவீன வாசிப்புக்கு எதிராக பெற்றோர் மனோபாவமும் உள்ளது. குழந்தைகள் பாட புத்தகத்தை தவிர வேறு எதையும் படிக்கக்கூடாது என்பதில் தீர்மானமாக இருக்கிறார்கள்.

குழந்தைகளை மணி மேக்கிங் மெஷினாக நினைக்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு கற்பனைத் திறனை வளர்க்கக்கூடிய எந்த நூலையும் அறிமுகப்படுத்துவதில்லை. இவையெல்லாம் சேர்ந்து மேலோட்டமான வாசகர்கள் தான் தமிழில் அதிகம் உருவாவதை பார்க்கிறோம். ஆழமான விஷயங்களை படிப்பதற்க்கான மொழியறிவு கொண்ட வாசகர்கள் உருவாகவே இல்லை.

எழுத்து தொழில்…

இளைஞர்களின் எழுத்து ஒரு தொழிலாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் எனது விருப்பம். ஆனால், நிலைமை அப்படியில்லை. 1960-களில் ஒரு புத்தகத்தின் 1000 பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டன என்றால், இப்போதும் அதே 1000 பிரதிகள் தான் அச்சிடப்படுகின்றன. அறிவியல், பொருளாதாரம், வர்த்தகம் என எத்தனையோ மடங்கு வளர்ந்துள்ளது. ஆனால், புத்தகம் மட்டும் 1000 பிரதிகளைத் தாண்டவே இல்லை.

வெளிநாடுகளில் ஒரு சில புத்தகங்கள் எழுதிய ஆசிரியர்கள் கூட அதன்   வருமானத்தை வைத்துக் கொண்டு வாழமுடிகிறது. எழுத்தை மட்டுமே தொழிலாக கொண்டு வாழ்கிறார்கள்.

தமிழில் பிரபல எழுத்தாளர்கள் கூட முழு நேர தொழிலாக மேற்கொள்ள முடியாத அவலமே நிகழ்கிறது. தமிழில் முழு நேர நகைசுவை நடிகர்கள் இருக்கிறார்கள். முழு நேர எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

எழுத்து ஒரு தவம். எழுத்து ஜீவிதமாக இருந்தால் மட்டுமே எழுத்துக்கும் ஜீவிதம் இருக்கும். நல்ல எழுத்துக்கு நிறைய படிக்க வேண்டும். பல்வேறு இடங்களுக்கு சென்று தகவல் சேகரிக்க வேண்டும்.
தமிழில் சிறந்த படைப்புகள் வராததற்கு அதுவும் ஒரு காரணம். எழுத்தை முழுநேர தொழிலாக கொண்டால் மட்டுமே ஜீவிதமான படைப்புகள் உருவாகும்.”

மனுஷ்ய புத்திரனிடம் இருந்து எழும் உன்னத படைபாளியின் ஆதங்கமும், பதிப்பு தொழிலின் சாதக பதாக அம்சங்களையும் தெளிவுபட எடுத்துரைத்த அவரிடம் நன்றி கூறி விடைபெற்றேன்.

அதிரடி அரசியல் பேசும் மனுஷ்ய புத்திரனிடமிருந்து தொழில் குறித்து பேட்டி எடுத்தது வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது.