பகவத்கீதை பகுதி 11 – மகாபாரதக் கதை – குட்டு ஸ்லோகங்கள்
முனைவர் கு.வை.பாலசுப்பிரமணியன்
வியாசர் பாரதக்கதையை எழுத நினைக்கிறார். எப்படி எழுதுவது என அவருக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் அவர் பிரம்மனை வேண்டுகிறார். பிரம்மா அவரை விநாயகரை வேண்டுமாறு பணிக்கிறார்.
விநாயகரின் நிபந்தனை
வியாசரும் விநாயகரை வேண்டி தவமிருக்கிறார். விநாயகர் அவர் முன் தோன்றி மகாபாரதத்தை அவர் சொல்லச் சொல்ல தான் எழுதுவதாக வாக்களிக்கிறார். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார். தன் எழுத்தாணி இடைவிடாமல் செயல்படும்படி வியாசர் சுலோகம் சொல்ல வேண்டும் எனக் கூறுகிறார்.
அதற்கு வியாசர் ஒரு எதிர் நிபந்தனை விதிக்கிறார். அதாவது பொருள் புரிந்து கொண்டே சுலோகங்களை எழுத வேண்டும் என்று சொல்கிறார். தான் அடுத்துவரும் ஸ்லோகங்களை யோசிப்பதற்காக இடையிடையே ஒரு கடினமான பொருளுடைய ஸ்லோகத்தை வியாசர் வைக்கிறார். இவை குட்டு ஸ்லோகங்கள் எனப்படும். மிகவும் கடினமான சாதாரணமாக எளிதில் அர்த்தம் புரியாத சிலேடைகளுடன் நிறைந்த சுலோகங்கள் இவை. இவற்றை வியாஸர் அவ்வப்பொழுது சொல்ல ஆரம்பித்தார். விநாயகர் இதன் உண்மைப் பொருள் என்ன என்று யோசிக்க வேண்டி இருந்தது. அதற்குள் வியாஸர் பல சுலோகங்களை மனதில் கவனம் செய்து கொண்டார். இப்படிப்பட்ட சுலோகங்களுக்கு குட்டு சுலோகங்கள் என்று பெயர். சுமார் 8000 குட்டு சுலோகங்கள் மஹாபாரதத்தில் உள்ளன.
எடுத்துக்காட்டாக
கேஶவம் பதிதம் த்ருஷ்ட்வா பாண்டவ: ஹர்ஷநிர்வ: ।
ரோதந்தி ஸர்வே கௌரவ: ஹா ஹா கேசவ் கேசவ் ।।
“கேசவரின் (கிருஷ்ணன்) வீழ்ச்சியைக் கண்டு பாண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர், கௌரவர்கள் அனைவரும் ‘ஹா கேசவ்’ ‘ஹா கேசவ்’ என்று அழத் தொடங்கினர்” என்பது முதல் பார்வையில் இதன் பொருள். கிருஷ்ணனின் வீழ்ச்சியைக் கண்டு, பாண்டவர்கள் எப்படி மகிழ்ச்சியில் திளைப்பார்கள், கௌரவர்கள் ஏன் அழத் தொடங்குவார்கள்? மகாபாரதப் போரில் கிருஷ்ணர் போர் புரியவே இல்லை. அப்படியானால் அவர் எப்படி இறந்து விழுவார்?
இந்த ஸ்லோகம் விநாயகரைக் குழப்புவதற்காக வியாசர் எழுதிய ஸ்லோகம். இதன் அர்த்தம் – கே (அ) – தண்ணீரில், ஶவம் – பிணம், பதிதம் – விழுந்து, த்ருஷ்ட்வா – பார்த்தல் பாண்டவர் – மீன்கள், ஹர்ஷனிர்வா – மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது, ரோதந்தி – அழ ஆரம்பித்தார்கள், ஸர்வே – அனைத்து, கௌரவர்கள் – காகங்கள், ஹா கேசவ் – தண்ணீரில் இறந்த உடல். அதாவது தண்ணீரில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு நீர்வாழ் மீன்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்து, காகங்கள் அனைத்தும் இறந்தது தண்ணீரில் மூழ்கிவிட்டதாக அழ ஆரம்பித்தன.
வியாசரின் இந்தக் கூற்றில், விநாயகரும் சிந்தனையில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. கிருஷ்ணர் மகாபாரதத்தில் எங்கும் விழுந்ததில்லை, அவர் விழுந்தாலும், கிருஷ்ணர் விழுந்ததைக் கண்டு பாண்டவர் மகிழ்ச்சியில் குதிப்பது ஏன்? மேலும், எதிரி தரப்பின் தீய கௌரவர்களே! ஹா! கேசவ்! கேசவ்! அவரை விழவைத்துவிட்டு ஏன் அழ வேண்டும்?
ஆனால் இங்கு கேசவன் என்றால் நீரில் பிணம் (கே (எரிந்த) ஷவம்), துரோணன் என்றால் காகம், கௌரவர் என்றால் குள்ளநரி என்று பொருள். இப்போது வசனத்தின் அர்த்தத்தை விளக்குங்கள். இது மகாபாரதப் போரின் கொடூரத்தை விவரிக்கிறது. எரிக்கவோ, புதைக்கவோ நேரமில்லாத அளவுக்கு ஒரே நாளில் பல சடலங்கள் விழுந்தன. சடலங்கள் தண்ணீரில் வீசப்பட்டன. காக்கைகள் ஆஹா! இப்போது இறந்த உடலில் அமர்ந்து மாதக்கணக்கில் இறைச்சி சாப்பிடலாம் என எண்ணின. ஆனால் மற்றொரு மாமிச உண்ணி குள்ளநரிக்கு நீச்சல் தெரியாது… அதனால் அது தண்ணீரில் விழுகின்ற பிணங்களைப் பார்த்தன. அதனால் சாப்பிட முடியாதே என்ற ஏக்கத்தில் ஐயோ பிணங்கள் போகின்றனவே என ஹா!..ஹா…! தண்ணீரில் சடலம்! தண்ணீரில் சடலம்! எனக் கதறுகின்றன.
